Kişilik & Karakter

Beni̇ ben olduğum için seven biri yoksa nasıl yaşanır?

Öncelikle ergen olmadığımı eklemek istiyorum. Klasik bir anne- evlat sorunundan muzdaribim. Küçüklüğümden beri hep annem için bir stres topu gibiydim. Kardeşlerim bir hata yaptığı zamanlarda, bu benim suçummuşcasına terlik yerdim. Ağlayacağım zaman genelde tuvalete kaçardım ve saatlerce kaldığım olurdu. Öyle ki git gide bu şeyler normal gibi görünmeye başladı. Hatta bazen gözümde çok büyüttüğümü, paranoya yaptığımı düşünürdüm. Lakin yılların getirdiği, ufak bir darbe beni sarstı. Arkadaşlarımın anneleri onlar ile hiç kaba saba konuşmuyordu. Benim annem de ortam içinde benle tatlı tatlı konuşurdu ama nedense ruh halim kararmaya başladı.

Büyüdükçe içimde yeşeren asi kişiliğime engel olamadım. İster istemez insanlarla ters konuşuyordum ve biraz işe yaramazdım. Hatta daha fazla. Yavaş yavaş insanlar arasında kendimi soyutlamaya başladım. Sosyal çevrem azaldı. Okul günlerim, kafamı sıraya dayayıp uyumakla geçiyordu. Annem ile olan kavgalarım da tomurcuğunu vermişti. Ama ben öyle çok küs kalabilen biri değildim. Anneme hemen koşar ve özür dilerdim. Annem bir daha yapmayacağına söz ver diyip bana sarılırdı.

Okulda birkaç kişiyle arada sırada konuşuyordum ve o kişiler de birkaç hafta sonunda dayanamayıp, bana kusurlarımı söylüyordu. Adeta onların istediği kişi olmam gerektiğini haykırmışlardı. Onların önünde hep normal sanıp, her şeye gülmeye çalışıyordum. Kendi içlerinde komik sandıkları iğrenç şakaları gülüyordum. Ama onlar böyle kusurlarımı söyleyince dayanamadım. Ağladım. Ağlayacak çok şeyim vardı. Güldürecek ise sınırlı.

Yine de ailem var diyip geçiştirdim. Annem hep bizim bizden başka kimsemiz yok derdi. Haklıydı da. Akrabalarım, kuzenlerim kimse bizi umursamazdı. Onlar için kan bağından öte değildik. Bu da ruh halimi çökerten başka bir nokta olmuştu. Ama sonra olan esas değişim beni çökertti. Annem işe yaramazlığıma katlanamadığını, sakarlıklarımın onu çok yorduğunu söylerek ağladı. Ters tavırlarımdan nefret ettiğini, bir yabancıyla konuşur gibi anlattı. Bana vurdu. Yüzüme tükürdü. Lanet okudu. Haliyle beni bir başıma terk etti. Üstelik kardeşlerim benim değil, onun yanında olarak destek oldu. Çünkü ben hep gizli gizli ağlardım. Kardeşlerim beni hiç ağlamıyor sanmıştı belki de. Oysa ben hepsinden çok ağlıyordum. Üstelik onlar bilmese bile annem tuvalete kaçıp ağladığımı, odamda saatlerce dert yandığımı bildiği halde bana destek olmamıştı. Okulda gördüğüm zorbalığı ona anlattığımda, normalmiş gibi davrandı.

Ve ben en sonunda anladım. Bizim bizden başka kimsemiz diyen annem haksızdır. Çünkü ben onlara dahil değildim. Benim benden ve ALLAH C. C. den başka kimsem yoktu. Ruh halim darmadağın. Beni kimse bu halimle sevmiyor. Herkes illa şu özelliğini değiştirmen gerek der gibi davranıyor. Peki ben madem karşımdaki her insan için kalıba girmeliyim, benim için değişebilecek bir insan var mı? Beni bu halimle sevip, yargılamayacak bir insan var mı? Sanırım yok :) Okuduğunuz için teşekkürler.

Beni̇ ben olduğum için seven biri yoksa nasıl yaşanır?
Cevapla
İş Soruları Sevgi Soruları Evlilik Soruları