Kendinize zarar veriyor musunuz? vermeyenler, veren kişiler hakkında ne düşünüyor?

Zeki olduklarınâ , daha doğrusu zeka kavramının daha çok burada kurnaz veya gözü açık kavramlarına denk düştüğünü düşünürsek.
Hayır , değiller.

Sevdiğin birisini üzdüğünde , hata yaptığında kendi benliğini parçalamak istediğin , ve cesaretsizliğin yüzünden kendine öfke duyduğun an.
Hayattâki en aciz ânımdı.
Kendime duyduğum öfkeyi insanlığa yönelltiğim an.

Yinede insanlardan tiksiniyorum , nedeni farklı olsada...

"Sende partizan
Benide götür
Dağlarınıza
Dayanamam tutsaklığa..."

Daha güzel bir özetide şu

Beni sorduğunda sana kötü , acımasız , duygusuz bir iblis olduğumu söyleyecekler.
Ama benim o insanlara iyilikten başka zârarım olmadı.

Bir kitapta şunu okudum
"Hiçbir iyilik cezasız kalmaz"

Yâ şimdi diye sorarsan
Ne olacak?
İyi olmaktan vaz mı geçmek zorundayız?

Milyonlarca şeyi birkaç saniyede düşünebiliyor olsamda bunun cevabını öğrenmek 2 yıl sürdü.

Hâyat kötü olduğum zamanlarda çok kolaydı , doğru bulmasamda güzel günlerdi diyeceğim.
İyi olmanın bir faydasını göremedim.
İnsanı bir zihin kalıbına sokan da budur.
Cezalandırılmak , Hapsedilmek veya mükafatlandırılmak.
Kısaca Cennet ve Cehennem.

Öldükten sonra ne anlamı var ki?
Sonsuza kadar yanacakmışım , dünyada acı hissetmedim ki umrumda olsun?
Tabi inançlı olanın derdi Rabb'i hoşnut etmektir , aslında bir noktada aşkın hakikatide budur.
Belkide Aşk diyebileceğim tek şey budur.
Mantıklı ama pratikte insanı basitleştiriyor. (Ki basit olan her şey daha güzeldir)

O zaman sonuç bizi nereye götürüyor?

Tecrübeye.

Şimdi ayrı bir konuya varalım.
Yin ve Yang.
Sembolünü ve anlamını bilirsiniz sanıyorum.

İyiliğin içindeki kötülük ve kötülüğün içindeki iyilik.

Peki bu nedir?
Aslında bu çinliler zeki insanlar , ki bunu görebilmişler.
Ama biz bunu Kurân dan dinleyelim birde.

Kehf Suresi

60. Hani Mûsâ, beraberindeki gence şöyle demişti: "İki denizin birleştiği yere varıncaya kadar durmayacağım, ya da uzun zaman gideceğim."

61. Onlar iki denizin birleştiği yere varınca, balıklarını unuttular. Balık denizde yolunu tutup kayıp gitti.

62. Oradan uzaklaştıklarında Mûsâ beraberindeki gence, "Öğle yemeğimizi getir, bu yolculuğumuzdan dolayı çok yorgun düştük" dedi.

63. Genç, "Gördün mü! Kayaya sığındığımız sırada balığı unutmuşum. –Doğrusu onu sana söylememi bana ancak şeytan unutturdu- Balık şaşılacak bir şekilde denizde yolunu tutup gitmişti" dedi.

64. Mûsâ: "İşte aradığımız bu idi" dedi. Bunun üzerine tekrar izlerini takip ederek gerisingeri döndüler.

65. Derken kullarımızdan bir kul buldular ki, biz ona katımızdan bir rahmet vermiş, kendisine tarafımızdan bir ilim öğretmiştik.

66. Mûsâ ona, "Sana öğretilen bilgilerden bana, doğruya iletici bir bilgi öğretmen için sana tabi olayım mı?" dedi.

67. Adam, şöyle dedi: "Doğrusu sen benimle beraberliğe asla sabredemezsin."

68. "İç yüzünü kavrayamadığın bir şeye nasıl sabredebilirsin?"

69. Mûsâ, "İnşaallah beni sabırlı bulacaksın. Hiçbir işte de sana karşı gelmeyeceğim" dedi.

70. O da şöyle dedi: "O hâlde, eğer bana tabi olacaksan, ben sana söylemedikçe hiçbir şey hakkında bana soru sormayacaksın."

71. Derken yola koyuldular. Nihayet, bir gemiye bindiklerinde (adam) gemiyi deldi. Mûsâ, "Sen onu içindekileri boğmak için mi deldin? Doğrusu, şaşılacak bir iş yaptın." dedi.

72. Adam, "Sen benimle beraberliğe asla sabredemezsin, demedim mi?" dedi.

73. Mûsâ, "Unuttuğum için bana çıkışma ve bu işimde bana güçlük çıkarma!" dedi.

74. Yine yola koyuldular. Nihayet bir erkek çocukla karşılaştıklarında, adam (hemen) onu öldürdü. Mûsâ, "Bir cana karşılık olmaksızın suçsuz birini mi öldürdün? Andolsun çok kötü bir iş yaptın!" dedi.

75. Adam, "Sana, benimle beraberliğe asla sabredemezsin demedim mi?" dedi.

76. Mûsâ, "Eğer bundan sonra sana bir şey hakkında soru sorarsam, artık benimle arkadaşlık etme.(9) Doğrusu, tarafımdan (dilenecek son) özre ulaştın (bu son özür dileyişim)" dedi.(10)

77. Yine yola koyuldular. Nihayet bir şehir halkına varıp onlardan yiyecek istediler. Halk onları konuk etmek istemedi. Derken orada yıkılmaya yüz tutmuş bir duvar gördüler. Adam hemen o duvarı doğrulttu. Mûsâ, "İsteseydin bu iş için bir ücret alırdın" dedi.

78. Adam, "İşte bu birbirimizden ayrılmamız demektir" dedi. "Şimdi sana sabredemediğin şeylerin içyüzünü anlatacağım."

79. "O gemi, denizde çalışan birtakım yoksul kimselere ait idi. Onu yaralamak istedim, çünkü onların ilerisinde, her gemiyi zorla ele geçiren bir kral vardı."

80. "Çocuğa gelince, anası babası mü'min insanlardı. Onları azgınlığa ve küfre sürüklemesinden korktuk."

81. "Böylece, Rablerinin onlara, bu çocuğun yerine daha hayırlı ve daha merhametli bir çocuk vermesini diledik."

82. "Duvar ise şehirdeki iki yetim çocuğa ait idi. Altında onlara ait bir define vardı. Babaları da iyi bir insandı. Rabbin, onların olgunluk çağına ulaşmalarını ve Rabbinden bir rahmet olarak definelerini çıkarmalarını istedi. Bunları ben kendi görüşüme göre yapmadım. İşte senin, sabredemediğin şeylerin içyüzü budur."

Kısaca özetlemek gerekirse.

İyilik ilim isteyen bir arzudur , birisine bazen iyilik yapmak için ona kötülük yapmak gerekir.
Birisine kötülük yapmak için ise iyilik.

Hâkikatler göründüğü kadarıyla bunlardır.

Ne güzel bir örnekmiş meğer
"Nush ile uslanmayanın hâkkı tekrir ,
Tekrirden anlamayanın hâkkı kötektir"