Çocukluğunda seni en mutlu eden anın neydi?

Çok şanslı bir çocukluk dönemim oldu üç kızı için herşeyi yapan sevgi dolu annem babam vardı bizim pembe battaniyemiz vardı onun gemi olduğunu düşünür üstüne çıkardık kardeşlerimle arada sanki dalgalar geliyormuş gibi yapar sağa sola sallanırdık o geminin kaptanı babam işten gelene kadar ben olurdum babam gelince o olurdu, Galatasaray’ın maçlarının olduğu pazar günleri babam çok kızardı çünkü maçı dinleyemezdi beni hemen başka bir odaya oturturur radyoyu açardı sen dinle ben sana arada gelip sorucam derdi gelir kapıyı aralar noldu diye sorardı bende heyecanla anlatırdım baba prekazi şöyle yaptı diye, Babamın bize aldığı zümrüt bebekle oyunlarımız annemin ev işi yaparken şarkı söylemesi onu dinlemek okadar çokki anılarım hep mutlu çok mutluydum şimdi dönüp benim ve oğlumun çocukluğunu kıyaslandığımda üzülüyorum onun benim gibi güzel anıları olmadı

Ya mutlu anımı çok hatırlamıyorum...

Çok hüzünlü bir çocukluk yaşadım.

Gülemezdik kahkaha ile.. Susun derlerdi... Gezemezdik ailecek gönlümüzce...

Yazın akşamüstü güneş gidip gölgeler inince, sokağa çıkmaya iznimiz olurdu. Bisiklete binip gezerdim arkadaşlarımla. Akşam ezanına kadar o sokak senin bu sokak benim tozunu attırırdık mahallenin. No frost diye laf atarlardı bana... Yüz vermezdim kimseye. Bisikletim ve bisiklet tepesinde geçirdiğim yaz akşamları, çocukluğumun en güzel zamanlarıydı. Öyle eşsiz bir mutluluk gibi değil de belki hüzünden kaçış için en iyi fırsattı...