Kitaplarımı kimseye vermiyorum, cimri miyim?

Şimdik şöyle ki ben cimri bir insan değilim. Ama ben de vermem kitaplarımı. Bir keresinde arkadaşım çok sevdiğim bir kitabı ısrarla istemişti. Ona sıfırını alıp hediye ettim. Nedense kitaplarım bana mahremimmiş gibi geliyor. Altını çizdiğim satırları kimse okumasın sahibinden başka.
Ennihaye; kitaplar kırmızı çizgimizdir.

Değilsin. Ben de bir arkadaşıma bir kitabımı ödünç vermiştim ve geri alamamıştım. Biri de sayfalarını kırıştırıp öyle geri vermişti. En sinir olduğum şeydir, ödünç verilen şeylere özen gösterilmemesi. Madem öyle, işte böyle diyerek kitaplarımı kendime saklarım. Kimseyle paylaşmam.

Ah ben de öyleyim. Verirsem de içimi gidiyor zarar gelecek diye. Bunun cimrilikle alakası yok bence.
Geriye katlayarak tutanlar, sayfaları kırıştıranlar, olduk olmadık her yerini kalemle çizenler.. Bunlar yüzünden kitaplarımı paylaşmayı ben de pek sevmiyorum.