Zaafımı bilmeme rağmen tam olarak aşabilmiş değilim, ne önerirsiniz?

Bahsederken bile zayıflığımdan midem bulanıyor ama bende ciddi boyutta daddy issues var gerçekten. Babam küçükken olur olmaz durumlarda döverdi, çok kısıtlardı ve dinci biriydi. 9-15 yaşlarım başörtülü geçti. Annem fırsatı olmasına rağmen her babamdan ayrıldığında boşandı. En son bazı şeyler yaşandıktan sonra boşandılar hayatım düzene girdi, sinir krizi geçirmemeye başladım mental açıdan büyük ölçüde düzeldim. Ancak mesela geçen bir hocam kız çocuğundan "dinazorları çok seviyor çok akıllı" vs diye bahsedince kötü oldum. Çok ihyacım vardı, ergenlik dönemimde yaşlı insanlarla cinsel sohbetlerde bulundum, pişmanlığı üzerimden atamıyorum. Bu olaylar bende hafıza sorunları da yarattı, kötü tüm anılarımı unutmaya başladıktan sonea kalan her şeyi de unuttum zamanla.

Son zamanlarda duygularımdan uzaklaştım, kimseye sevgi duyamıyorum, annem ölse üzüleceğimi sanmıyorum. 3 yıldır takıntılı olduğum çocuk ölse bile pek bir şey hissetmeyecekmişim gibime geliyor, berbat hissediyorum. Freud kişilik 6 yaşa kadar oluşur diyor ve artık çok geç, şimdiden sonra aile kursam bile ailem varmış gibi olmayacsk. Bilmiyorum işte psikiyatriye de gittim ancak sonuç alamadım. Derdimi anlatma konusunda iyi değilim, sanki basit şeyleri büyütüyormuşum ve şımarıkmışım gibime geliyor.