Boş insan olmadığını nasıl kanırlarsın?

Gerçek hayatta biri sorsaydı kanıtlamama gerek yok diyip geçerdim ama burada yazıları paylaşabiliyoruz bu sebeple atmak istedim, bu okuduğum kitaptan ve beğendiğim bi kısım

Günün birinde bir tilki, ormanda genç bir tavşanla karşılamış. “Sen nesin?” diye sormuş tavşan. O tavşan bir filozof olmalı.
Tilki, “Ben tilkiyim ve canım isterse seni yiyebilirim” demiş.
Tavşan sormuş, “Tilki olduğunu nasıl kanıtlayabilirsin?”

Tilki ne diyeceğini bilememiş çünkü şimdiye kadar karşısına çıkan tavşanlardan hiçbiri ona böyle sorular sormamış, sadece kaçmışlar.

Tavşan, “Tilki olduğuna dair yazılı bir kanıt gösterebilirsen sana inanırım” demiş.

Tilki doğru aslana koşup, ondan tilki olduğuna dair bir onay belgesi almış.
Tavşanın beklediği yere geri dönüp belgeyi okumaya başlamış. Bu onu öylesine keyiflendirmiş ki, her paragrafın üzerinde dura dura, uzun uzun zevkle okumuş.

Bu arada belgenin anafikrini daha ilk satırlardan anlayan tavşan bir oyuktan içeri dalıp gözden kaybolmuş.

Tilki aslanın mağarasına geri dönmüş ve onu bir geyikle konuşurken bulmuş.

Geyik, “Aslan olduğuna dair yazılı bir kanıt görmek istiyorum... “ diyormuş.

Aslan, “Aç olmadığımda böyle bir şeyle uğraşmam gerekmez. Aç olduğumdaysa yazılı şey görmene hiç gerek kalmaz” demiş.

Zaten öğrenirsin...

Doğru yaklaşım budur, aslanın yaklaşımı: “Bana inanıp inanmaman kimin umrunda?”

Tilki aslana, “Peki tavşan için bir belge almaya geldiğimde bunu bana niye söylemedin?” diye sormuş.

“Sevgili dostum,” demiş aslan, “belgeyi isteyenin bir tavşan olduğunu söyleseydin ya bana! Ben onu bazı sersem hayvanlara bu eğlenceyi öğreten ahmak insanoğlunun biri için sanmıştım.”

Biri bana gelip, “Tanrı olduğunun kanıtı nedir?” diye sorarsa kim uğraşacak onunla? Aptal takipçiler toplamak için burada değilim ben. Benim yaklaşımım aslanın yaklaşımı. Ona “Kaybol” derim. Bir mürit bana ulaştığında hiçbir kanıta gerek kalmaz. Kanıt, mürit oluşunun kendisinde sakıldır zaten.