Küçükken ebeveynlerinden birini kaybetmiş olan var mı?

Mutlu olmayı haketmiyorum düsüncesi derinlerde var mı hiç peki

Garip bir savunma mekanizması ya sanki bilinçaltı öyle bi duvar örmüş ki bunun üzerine benlik kurmuş. Yani ne öfke ne dram ne aşırı sevinç hep stabil. Çok güleceğim bi espri olduğunda hiç gülmem mesela , gülmemin yetersiz olacağını düşündüğümde çok komikti gülemedim derim :d meğer hepsi travmatik bi sebeptenmiş

Mekanı inşallah cennet olsun🙏🏻 Benim de 1 yaşındayken babam ölmüş , görmememe rağmen yine etki bırakıyormuş yeni farkındalık kazanıyorum . Dediğin gibi hakaret küfür ya da ego savaşları hiç beni başkalarında gördüğüm gibi hararetlendirmez, fanatikleştirmez. Duygu kontrolü daha bilinçli biri olduğumu düşünürdüm, başkasının canı yanınca üzülmüyor duygusuzluğu değil bendeki daha çok kendi yaşam enerjisinden baştan vazgeçmiş, kabullenmiş stabil bi akıntı gibi bilmiyorum sende de öyle mi

Ben o seminerden sonra terapiye gitmek istedim ama tam olarak senin gibi düşünüyorum bu durumun değişmesini yas tutmayı duygusal olmayı istemiyorum. Arada bir sadece bu hayatın bizim de hayatımız olduğunu hatırlamak isterim , bağlılık hissetmeyince hayatı sahiplenemiyor insan

Toplumsal rollerde öyle. Tutulmamış yas bu travmaya neden olabiliyormuş ondan dedim. Değişmek için değil ama konuşmak için gidebilirim gerçekten