Dini inancın mı daha önemli, ırkın/ milliyeti mi?

Dünya denen şu alemde, ben varsam her şey var. Ben önemsediğim kadar bende bir şey önemli, aklım kadar alırım, gönlüm kadar taşırım. İnsan ırkını seçemez, milliyetini sevemez ama bu milliyete mensub olduğum için, kendimi her türlü karamsarlığa rağmen şanslı görüyorum. İyi ki bu şehirde doğmuşum!

Öte yandan Entropi kanununa göre, düzensizlik oluşturan bir kuvetin, düzenli hale gelebilmesi için, daha büyük bir kuvvete ihtiyaç oduğu yaratıcının bilimsel bir kanıtı. Sanatçıyı sanatı gösterir. Dünya'da her şey müthiş bir matematiksel düzen içerisinde. Görmek istedikten sonra sesin bile frekansının matematiksel ölçülerde bir şekli var...

... suyun bile kristallerinin birer şekli.

Bu sebeple, sudan oluşan her varlığın şekli. Atomun planlı bir şekli var ve atomdan oluşan her şeyin. On üzeri art 27 boyutunda bir evren var ve on üzeri eksi 32 boyutunda mikro bir evren. Böylesine muhteşem bir imarın bir mimarı olmalı, çünkü deyişmez bir gerçek var, her sanat, sanatçısını anlatır. Bende her baktığımda sanatçıyı görüyorum. Sanatçı dünyada bir tek insanı kendi iradesine bırakmış, bu sebeple dünyada o müthiş zekâsına rağmen, tek düzensizlik insanlığın yaptıkları. İnsan yaratocısını tanıyıp, kanunlarına gerçekten uysa, onları kendi çıkarlarına kullanmasa, dünya başka bir yer olabilir ama yaratıcı insanın kaderini, iradesinin eline bırakmışsa, kullar bunu görüp zaygı duymuyor ve bunun için en çok onun dinini kullanıyorsa düşünmek gerekir. Ben benim dinim daha önemli diyorum ama insanların "benlik" derdi ile yaşadıkları din diye kendilerine taptıkları din değil.

22 yaşıma kadar dini inancım her şeyden önemliydi. O dönem derin bir sorgulama ve araştırma evresine girdim. 23'ime geldiğimde dini inanç saplantısının hastalıklı bir düşünce sistemi olduğu anladım ve farklı dinden insanlara, dinsiz ve ateist insanlara bakışım değişti.
25'ime geldiğimde dahil olduğum din'in aslında benim karakterime, hayat tarzıma, dünya ve sonrası görüşlerim ile uyuşmadığını anladım ve inancımı değiştirdim. (Ya da öz inancına döndüm diyebiliriz)
Yine aynı dönemlerde ırk ve milliyetçilik düşüncelerimi de en uçlarda yaşıyordum.
30'uma geldiğimde ırk ve milliyetçi düşüncedeki aşırıcılığın da aslında bir hatalı düşünce olduğunu anladım ve bakış açım değişti.
Bu değişimleri yaşamasaydım, şu an aşık olduğum kadına aynı duyguları besleyemezdim.
Irkçı düşüncelerim engel olurdu, çünkü kendisi Çin'li.
Dini düşüncelerim engel olurdu, çünkü kendisi İslam dinine mensup değil.

İnsanları, insan olduğu için sevmeliyiz. Hayatın merkezine ırk, din gibi kavramları değil de sevgiyi yerleştirince, dünya bambaşka bir renge bürünüyor.

Değişim çok zor, uzun zaman alan ve bu zaman boyunca acı veren bir süreç. Ama sonrasında gelen bilinç ve aydınlanma her şeye değer. Bunu yaşamayan bir insana anlatamazsın ve anlayamazlar.

Esenlikler dilerim.

aslında dini inanç herşeyden önde gelir bildiğimiz üzere burası konak değil herkesin ruhu bu dünyadan göçüp gidiyor dolayısıyla ırk mezhep millet vs... hiçbiri dini inancın önüne geçemez çünkü bize ölümden sonra güzel bir hayat sunuyor tabi inanırsak inanmayanlarada bir şey diyemem fakat ben yine de nefsi olarak ırkımı ve milletimi seçerdim...