Manevi boşluğa düştüğünüzde size ne iyi gelir?

Platonik olarak birinden hoşlanmak beni motive ediyor, onunla bir gelecek hayali kuraraktan daha verimli geciriyorum zamanimi umut kaynagim o oluyor. Tabi bir süre sonra benim ona verdiğim harcadigim zamanin karşılığını hissedemiyorsam ( ozellikle bana vakit ayiracak vakti olmadigini söyleyip başkalarıyla takilabiliyorsa) artik modumu düşürmeye başlıyor. Son aşamada ise artık açılıyorum kıza reddedilecegimi bile bile, çünkü unutmak için o kelimeyi duymam lazim tüm umutlarimi söndürmek için.
Unutmak konusunda iyiyimdir en fazla 3 gün acısını yaşarım sonra da umrumda olmaz hicbir şey olmamis gibi hayatima devam ederim. Klasik gunlerimde ise neden hayatimda biri hic olmuyor diye düşünür dururum