24 saatliğine ruhunuzun başka bedene girmesini ister miydiniz?

Her insanın kendi bedeni ve değerleri ile "zaman" içerisinde alışarak veya barışarak kabullendiği bazı gerçekler oluyor. Kendimizde bunca yıldır görmeye alışık olduğumuz şeyleri bırakıp bambaşka bir durum ile karşılaşmak yepyeni sorunlar ve çözümler ortaya çıkartabilirler. Hepimiz kendi kendimizin hangi şartlarda nasıl hissettiğini, hangi durumlarda ne tür güçlük ve zorluklar yaşadığımızı tanımaya çalışıyoruz. Çünkü zaman geçtikçe bazı şeyler yeniden değişiyor tuhumuzda ve bedenimizde. Dolayısı ile sürekli yeniden, yeni halimize alışmaya, kendimizi olduğumuz gibi kabullenmeye çalışıyoruz.

İleride bunlar olmayacak şey değil ama. Bir bedene dahi gerek kalmadan yaşamaya başladık bile. Biyonik kollarımız ve ellerimizle, kalp pilleri ve yapay organlar ile. Eminim ki bilincimiz de bir başkasına aktarılabilecek. Beyin bölgelerinin yapışık olduğu ikizlerde olduğu gibi; birbirimizin his ve duygularını, düşünce ve duyularını birer bir yaşayabileceğiz. Yani bunlar ileride deneyimlenebilecek. Süpriz değiller. Bilim gerçekten harika. Şimdilik sadece anlamaya çalışıyoruz. Deniyoruz.

Bende de mesela eşimle, onun duygu ve hisleriyle bir bütün olabilmek isterdim. Ama şimdilik bunu kendi bendenlerimiz içerisinde yapabiliyoruz. Daha çok hissetmeye çaba göstererek. Benzer duygu ve düşünceler içerisindeysek zaten birbirimizin hangi bedenlerde olduğunun çok bir önemi kalmıyor. Birbirimizi yeterince iyi anlıyor ve ruhuna sahip çıkıyorsak bunu başarıyoruz demektir. Tabi ki ileride olmayacak şeyler değil bunlar.

Ancak her bedenin ve bilincimizi oluşturan beyin yapısının kendisine özgü bazı avantajları ve kısıtlılıkları var. Ve bu düşüncelerimizi doğrudan etkiliyor. Bir kadınsak daha çok uyaranı bir arada birleştirebiliyor ve sorgulayabiliyoruz mesela. Erkekler de bu çok kısıtlı. Erkeksen, daha hızlı tepki verebiliyorsun ve bu şiddete dayalı olabiliyor. Çünkü senin sahip olduğun bazı loblar, erkeklerde daha kısıtlı, daha ilkel kalabiliyor. Sadece insanlar arasında yaşanacak değiş tokuşu geçtim; neden bir kediye bir köpeğe de kendimizi aktaramayız ki? Ama bunu yaptığımız zaman bir çok düşünsel yeteneğimizi de kaybederiz. Çünkü düşünceleri, beynimizin sahip olduğu nöronlar, sinir ağları, taşıyıcı hormonlar ve bu işin kimyası yapıyor. Yani kendimizi şu an olduğumuzdan daha düşük seviyede bir beyine aktarırsak bu sefer hissedemeyiz, tadamayız, düşünemeyiz de..

O yüzden kendi beyinlerimize ve o beyinin yönettiği bedenlere alışığız. Bunu da durduğumuz yerde kazanmadık aslında. Bebeklikten yetişkinliğe bir düşünsene, ne çok yollardan geçtik; anlamak ve barışmak için. Şimdilik kendi kendimizin yetenek ve görüşlerine münhasır insanlarız yani. Yine de sevdiğimiz bir insanla her yönümüzle bütünleşmek, anlaşılmak ve hissetmek için bir beynimiz dışında bir engel yok. yeterince kaliteli hislere; kendi içimizde ki bu zenginliğe sahipsek bunu az çok birlikte deneyimleyebiliyoruz demektir. Karşılıklı bağ kurmak belki birazda böyle bir şey.