Neden karşıma sadece ve sadece çıkarcı ve kötü insanlar çıkıyor?

Yıllardır karşıma sadece ve sadece çıkarcı insanlar çıkıyor. Daha küçükken bile akrabalarım, ilkokul arkadaşlarım tarafından hep ezdirilmeye, küçümsenmeye çalışıldım. “Hepimiz daha çocuğuz sonuçta o yüzden böyle” diye düşünürdüm ama alakası yok. Büyükler çocuklardan daha bile kötü.

Kaç yıllık arkadaşım, dostum dediğim insanlar her anlarında yanlarında olduğum koruduğum insanlar, en zor hayatımın en kötü anında yoktular. Yapayalnızdım. Hala da yapayalnızım ve bu yalnızlıktan çok sıkıldım. Biriyle tanışıyorum, başta her şey güzel gidiyor iyi arkadaşlık ediyoruz gibi, sonra altından başka bir niyet çıkıyor ya da benden özellikle rica ettiği bir şey oluyor ve istediğine ulaştığında iletişim kopuyor. Hep böyle, yıllardır böyle. Ben anlamıyorum herkesin ilişkileri böyle mi işliyor? Bir insanın karşısına bir tane bile olsa gerçekten samimi, gerçekten değer veren biri çıkamaz mı?

Okul bitirdim çalışayım diyorum karşıma dolandırıcılar çıkıyor. Dışarı çıkıyorum bir şekilde illa psikolojik olarak etkileneceğim canımı sıkacak kötü insan davranışları…Bu evrenin ne tür bir mesajı? Çok yoruldum. 22 yaşındayım ve 15-16 yıl boyunca hep çevreden, kuzenlerimden, arkadaşlarımdan, ilişki yaşadığım insanlardan zorbalık görerek büyüdüm. Hiç mi dersini almadın nasıl bu kadar çabuk güvendin insanlara falan diyenler olacak ama çabuk güvenmekle ilgili değil bu, yıllar sonra insanların gerçek yüzünün ortaya çıkmasıyla ilgili.

En yakın gördüğüm, beraber büyüdüğüm 12-13 yıllık arkadaşımın bile çıkarcı olduğunu çok sonra farkettim. Ya da şimdi diyeceksiniz ki herkes bu hayatta bir ders, bize bir şeyler katıyor bla bla. Ben ders görmek falan istemiyorum ya yanımda sadece 2-3 tane güvenebileceğim ömürlük insanlar istiyorum herkese güvenmeye de çalışmıyorum ama bu neyin nesi. Bir insana ne kadar kötü davranılabilirse o kadar kötü davranıldım şu güne dek ve çok yoruldum. Bir de bu pişkin hareketlerine karşın insanlar seni farklı ya da tuhafmışsın gibi hissettirmeye çalışmaktan da geri durmuyorlar. Şimdi her bir insana yaklaşmaya çalıştığımda sosyal anksiyete krizleri yaşıyorum çünkü kafamda hep “acaba ben farklı mıyım, neden sevilmiyorum” sorusu oluyor. Ne ilişki olarak ne arkadaş olarak birine güvenebilecek haldeyim çünkü tamamen insanlığa karşı güvenimi yitirdim ve yanımda bir adet insan istemiyorum. Ama öyle bir karanlığın içindeyim ki daha 22 yaşımda yapayalnızım ve içim karardı. Napıcam ben?