Yalnızken mi daha çok eğlenirsin yoksa kalabalıklarda mı?

Annesi babası işe gitmiş, evde kağıt destesinden ev yapıp valeyle kızı konuşturan, mır mır mırıldayan küçük bir çocuk geliyor aklıma kendi kendine eğlenmek diyince. Mecburiyetten gelişiyor çoğu zaman ama başlı başına bir yetenek. Tek başınayken sadece huzur değil coşku da hissedebilmek çok güzel. Kendinle eğlenmek, kendi kendine coşmak... Böyle bir şey.

(Tabiki, kendine yetmez insan; ama başkaları da doldurmaz büyüklüğü kadar güzel olan boşluğu.)

Hulâsa insanlar eğleniyorlar işte değil mi? Memnunlar hayatlarından, gidişattan.(Acaba öyle mi. Gerçekten içinde bulunduğu duruma rağmen eğlenebilenler de var. Onlar hayatın zorluklarına rağmen güçlü kalanlar.) Toplanıp gelmişler. Topluca veya tek başına eğleneğleniyorlar

Fotoğraf, Afrika Kongo'da çocukların oynadığı bir oyun! Adı da "osani." Sevgi anlamına geliyor. Çocuklar ayaklarını birleştirerek bir daire oluşturuyorlar ve sırayla önce yuvarlak ve daire şekline sahip objeleri saymaya başlıyorlar. Sayamayan oyundan çıkıyor. Sonra sıra objeler dışında daireyi çağrıştıran kavramları saymaya geliyor: Birliktelik, aile, anne karnındaki çocuk, ev, toprak gibi kavramları sayabiliyorlar. Sonunda tek bir çocuk kalana kadar devam ediyorlar ve kazananın uzun ve sağlıklı bir ömrü olacağına inanıyorlar. 🎉🌸🌿 Ne kadar güzel bir oyun öyle değil mi? 👏🏻 Bizde de çocuklara öğretmeli bence. Aramızda anaokulu veya ilkokul öğretmeni varsa kendilerinden ricam olur. 😍 Kendilerini ayrıştıran değil de birleştiren unsurların neler olduğunu düşünmeyi ta küçük yaşta öğrenmeye başlasınlar. 😍❤️💕🌿👏🏻