Yalan olduğunu bildiğiniz halde inandığınız bir cümle var mı?

Her kes nasılsın sorduğunda hemen "ben iyiyim"der, ama işte her kes ile samimi de olunmuyor ki... İçinde ne yangınlar varken bile "iyiyim" demek zorundaymışsın gibi hissettirir sana Hayat... Bu yüzden hayatı kötüleriz biz, aslında hayatı "kötü"eden bizleriz, bizlerin samimi, iyi kalpli olmayışıdır, benim fikrim bu. Doğru değilmidir zaten...

Kim cesaret edebilir ki,"nasılsın" sorusuna "iyi değilim" demeyi? "ay ben çok kötüyüm","yardım eder misin" diyemez asla. Acımasız hayatın bir de hayalî kanunları vardır öyle değil mi...

Bakın, işte inanmak zorundayız "iyiyim"der birisi inanmış gibi yaparız öyle değil mi? Kim bizi samimi olmamaya mecbur ediyor ki, tabii ki kalbimiz, karakterimiz, "ay her kesin derdini ben mi çekmeliyim , bana mı kaldı" deyişler. Tüm bunlar şeytanın oyunları aslında, bence, daha ne diyebilirim ki?

Üzülerek söylüyorum, kim bunları değiştirebilir ki , her kes kendi menfaati peşinde ve kimse kimseyi umursamıyor.

Yalan olduğunu bildiğim halde inanmak istemediğim ama aslında inanmak zorunda gibi hissettiren bir cümledir "nasılsın"sorusu. En nefret ettiğim soru, en acımasız soru.

Hayat bizleri kötülüklere mi zorluyor anlamıyorum ki.