Yetişkin olduğum için mi böyleyim yoksa depresyonda mıyım?

Evet enerjisel bir şey eksik sanırım...

Bireyselleşemeyen biriyim dediğinizin aksine. Kastettiğiniz şeyi anladım gerçi ama ona bile ihtiyacı var insanın. Bu artık gelişimsel bir şey gibi geliyor. Artık ihtiyaçlar değiştiği için bunlar karşılamayınca genel bir ruh haline mi bürünüyoruz anlamadım ki. Her şey öngörülemez hiçbir şeyi bilemeyiz bu noktada. Sorun bundan ziyade geçmişle kendimi kıyasladığımda çok durağan hissetmem.

:(( sağlıksız bir durum olmasından şüpheleniyorum. Yoksa yaşımın getirdiği neyse kabulüm.

Zaten şu an kaderci olduğum için böyleyim. Her şey gelişi güzel gidiyor.

Bu sadece insanlara karşı tutumumda böyle değil ki. Kendi zevklerimin tutkusu bile yok artık.

Açıklamada da dediğim gibi şarkı söylemeyi seven biriyim, hayatım bile diyebilirim. Ama yok, herhangi bir şey gibi artık benim için.

Evet şimdi de yok, öncekiler de bıraktığım yerde değil.

Ne zamandır böylesiniz?:/

20 yaşına girdikten sonra böyle olmaya başladı. Son 5 yıldır böyleyim.

Hahaha o halde herkesin yaşaması gerekmez mi? Sizce herkes böyle mi?

Birinin beni anlaması gerektiği kaygısı da yok bende haha onun için bile enerji gerekiyor bence insana. Zaten bir tür gereksinim olduğunu da söyleyemem benim için. Neden anlamalarını isteyeyim isteseydim mesela? Sonuçta herkes ne tecrübe ettiğini yine kendisi bilir. Ama bu genel hayat enerjisinin azalışı kaygılandırıyor beni.

Hiçbir beklentim yok ki hayal kırıklığına uğrama korkum olsun. Yani istek yok o enerji yok.

Açıklamamda bazı şeylere sizin gibi dikkat etmeyen kişiler olmuş sanırım. Burada kastettiğim sadece insanlar değil, zamanında severek yaptığım her şey için geçerli.

Evet güzel bir noktaya temas ettiniz. GENEL BİR HEYECAN. Hayat enerjisi mi deniyor ne deniyor ki buna. Yaşıtlarım mal mal dolaşıyordur belki etrafta. Ama bu yeni bir şey olmamasına rağmen ne özeniyorum yaptıklarına, ne de herhangi bir istek duyuyorum en başından beri. Bazen diyorum şöyle olsaydım ne güzel olurdu.

Allah istese karşılığında birbirimizi sevebileceğimiz birini karşıma çıkarırdı herhalde diyorum ama eskisi kadar ısrarcı bile değilim bu konuda. Olmayınca olmuyor çünkü. Olsa ne olurdu diyorum sonra. Bunu isteyen ben miyim yoksa dürtüsel kararlar veren bedenim ve zihnim mi diyorum. Baya derine indim anlayacağınız bu konuda da. Ne istediğimi biliyorum bu sebeple. Ama olmuyor diye kendimi parçalamıyorum artık. Çünkü zaten tekrar birini de sever miyim bilmiyorum.

Bu nasıl tüm uğraşlarıma bakış açımı etkileyebilir ki?

Sanırım 20li yaşlarda başlayan bir şey.

5 yıldır da tripte olamam ya. Hem rahatım mutluyum genel ruh halim fena değil de.

25

Bilmiyorum çok uzun zaman geçti öyle hissetmeyeli.

Öyle olduğu için böyle hissettiğimi bilmek iyi gelirdi.