Erkekler mi yalnızlığa zor adapte oluyor yoksa kadınlar mı?

Bence de kadınlar da guclu bu konuda. Sebepleri ise kadinlar bu toplumda zaten doğuştan yalnız aslında. Biraz büyürsün arkadaslarim olacak dersin ama kadin olarak dogru düzgün bir arkadaşın olmaz.

Hemcinslerinle arkadaslik zaten cok zor ve kadinlarda dogru duzgun kardes gibi denilen arkadasliklar nadir oluyor. Karsi cins arkadaslik desen amaclari baska oluyor. Yani arkadaslikta zaten yalnizsin. Kisacasi toplum yalnizlastiriyor diyebiliriz. Daha kucukken kadin yalniz oldugu icin alışıyor aslinda.

Sonra evlensen yine yalnizsin. Esinin evde cogu zaman sadece varligi oluyor. Cocuk varsa onla da yapayalniz kaliyorsun, ona bakmak zorunda olan sensin. Kimse yardimci olmuyor. orada da yalniz oldugunu görüyor kadınlar.

Boşanma durumlarinda ise kadin icindeki savasi evliyken veriyor. Enine boyuna dusunuyor, devam edebilir mi, etmeli mi, bu adamla daha yapabilir miyim diye. Kendi icinde erkek farkinda olmadan acısını yasiyor ve kararini veriyor. O yuzden bosanmadan sonra kadin daha mutlu gözüküyor.

Aslinda hemen hemen erkekle ayni duygulari yaşıyor hatta duygusal oldugu icin daha ağırını da yaşıyor ama erkege gore gemileri önceden yaktigi için, icindeki o ateş sönmüş oluyor. Ama erkegin ki daha yeni başlıyor. Bu da erkeklere kadinlar vicdansiz, aslinda duygusuzmus imaji veriyor.

Surec ayni süreç ama kadin daha önde. Bunu kiz çocuklarının erkek cocuklarina gore daha once konuşmasına benzetebiliriz. Sonuc olarak ikiside konuşur ama kiz olan daha once kavrar ve konusma surecini baslatmis olur. Ayriliklarda da boyle. Kadin erkekten önce acısını yaşiyor.

Erkek iliskinin devam ettigini dusunurken kadinin kafasinda bitmis oluyor. Erkek bittigini ancak resmi beyanla ya da bitti deyince anlıyor ve farkina varıyor. O yuzden erkegin bu aci cekme ve yalniz kalma meselesi sonraya kalmis oluyor.

Bu da disardan kadin hayatina devam ediyor erkek perisan olmus, yalniz kalamiyor gibi gözüküyor insanlara. Biri yalnızlığı onceden kabul etmis oluyor ve acisini önceden cekmis oluyor. Aradaki fark bu. Kadinlar bu yalnizlik, ayrilik kafalarina daha önceden giriyorlar erkeklere gore.

Ve dedigim gibi kadin aslinda ozellikle bizim toplumda zaten yapayalniz. Takdir gormez, hem kendi hemcinsleri hem erkekler tarafindan elestirilir durur zaten dogustan yalniz kadinlar. Erkeklerin dogustan bir kabul görme durumu var.

Cevreleri daha geniştir. Saglam arkadasliklari vardir. Öyle arkasindan soylenmeli de degil gercekten ayni kandanmis gibi arkadasliklari var. Kucuklukten beri. Bir kiz kendine arkadas bulma konusunda sıkıntı ceker cogunlukla. Erkekler birbirlerini cok kolay kabul edebiliyorlar. Bu da aslinda daha kucuklukten beri yalnızliga aliskin olmadiklarini gösteriyor.

Ve erkeklerin arkasinda hep bir güç oluyor. Ilk basta anne gucu oluyor. Sonra cevre gucu oluyor. Sonra toplumda erkeklere güç veriyor, kabul goruyor ve takdir ediliyor çünkü. Kadinin arkasinda bir guc yok. Tek basina en basindan beri.

Anne gücü, erkekteki kadar guclu degil. Cevre desen hak getire. O çevre kadini dislar, adini cikarir, arkasindan konuşur, giydigini konusur,2. evliligini konuşur. Kadin bunlardan dolayi zaten kabuguna cekilir mecburi olarak.

O yuzden kadinlar yalnızlıga daha aliskin ve daha benimser duruma geliyorlar. Erkeklerin cevresi bozulsun, evliligi bozulsun, o pohpohlanmalar bir kesilsin sudan cikmis baliga dönüyorlar. Erkekler arkadas ortami olmadan, eş/kadin olmadan yalniz olarak bir hayat surdurmeleri kadina gore daha zor. Alışkın degiller ve bu duyguyla nasil başa cikacaklarini bu sebeplerden dolayi öğrenememis oluyorlar.