Hayatta kaybolmuş hissediyorum, yardım eder misiniz?

Ben 18 yaşında Türkiye doğumlu bir erkeğim, çocukluktan güçsüz, sessiz ve zararsızdım. Okuma yazma öğrendikten sonra dünya atlası falan kurcalardım. Ortaokulda yaz tatilleri sanayide çıraklık yapardım. Orta son - lise 2 arası zorbalığa uğradım. Ayrıca doğuştan sağ kolumda erb-duchenne palsy var. Fakir-Orta halli bir ailenin çocuğuyum. YKS 2022'de dilde derece yaptım ama malum türkiye şartlarından dolayı mezuna kalmak istedim, boğaziçi dilbilimden mezun olup bir şey yapamayacağımı düşündüm gelecekte, bu yüzden Bilkent elektrik elektronik için çalışıyorum. İngilizce yanında 2 yabancı dil daha var, ders çalışıp phyton öğrenmeye çalışıyorum olduğu kadar ama... Neden her şey böyle? Kafa dengi arkadaş istiyorum yok, kız arkadaş istiyorum, çok zor geliyor, hayal edilemez geliyor. Arkadaşlarıma soruyorum niye TR böyle diye, oğlum sen onlara yanaşamıyorsun, sende iş yok diyorlar. Ben robot olmadığım için böyle şeyler gelip gidiyor kafamda. Kanım kaynadığı zamanlarda çok baskılandım, ruhum ezildi. Gezmek istiyorum beş kuruş para birikmiyor, çalışmayayım biraz diyorum, yarışta geride kalıyorum, beni dinleyen anlayan birisi yok mu diyorum, yine kendim işitiyorum. Ali'nin 8 günü filmindeki o özür dileyen adam gibi çaresiz hissediyorum. Kaç yaşındayım ben? Benim bu yaşta bunları hissetmem niye? 17 yaşında polylglot bi tane kız var , neden onun gibi yurtdışlarına çıkıp hiçbir şey düşünmeden kendimi geliştiremiyorum? Neden herkes onun gibileri alkışlıyor beni de susturup toplama kampına atıyorlar? Her gün ayrı bir rezillik karikatür gibi bir ülke, bazen güçsüz hissedip duraklıyorum ya ben resmen. Madem ülkem bu kadar rezil, ne diye bütün gücümle destekleyeyim? Neden ben haykırıp düşüncemi söylediğimde bu kadar ötekileştirilirim? Neden bana bu aptal, boş ver takma birazdan susar denmesine alışmam gerekir? İlla köşeme çekilip, öfkelenip, hırslanıp diğerlerinden daha bilgili olup onları geçme motivemle mi yaşamam lazım? Bu yüzden, hani olur da bir gün bir şey başarırsam, gülümseyerek, bunu istiyordum böyle istiyordum yaptım diyebileceğimi hiç zannetmiyorum. Neden kast sisteminde level atlamaya çalışırken kim ve kimlerden olduğumu hatırlatan bir prangam var her zaman? Neden tatil yapmayı istemek bu kadar zor benim için? Neden dışarda kafede gülüp muhabbet eden insanları görmek kendimi ezik, onları da burjuva gibi görmeme sebep oluyor? Neden Türkiye bu kadar sıkıcı ve zor? Yaşamayı hiç istemiyorum, kaza kurşununa kurban gitsem veya deprem zelzele bir şeyde ölsem harika olur; ama kendimi öldürmeyeceğim. Yapacak şeylerim var hala. Bunları lise son zamanı rehber öğretmene anlatınca psikiyatr önerdi, gittim. O zamanın parasıyla 200 lira verdim, 5 dakika konuştu yolladı üstüne de ilaç yazdı. Ben kendimi hasta değil de müşteri gibi gördüm. Şimdi devlet, özel diye gezerek bana en iyi uyanı aramakta bir amaç yok.

Abilerim, Ablalarım, yalvarırım bana sağlıklı bir çıkış yolu gösterin. Bakın, biliyorsanız söyleyin ama lütfen!..