Kendimi amaçsız hissediyorum. Yardım eder misiniz?

Niye böyle hisseder bir insan? Amaçsız zavallı çekingen biri gibi hissediyorum. İnsanlar çok vicdan sahibi olduğumu çok iyi niyetli olduğumu söyler ama ben niye kendim için bunları yapamıyorum. Sevsem olmuyor, şarkı söylesem olmuyor. İnsanlar arkamdan konuşsa bile olmuyor. Beceriksizimdir biraz safımdır belki de. Belki de saf değilimdir çünkü saf olduğumu biliyorum. Gerçekten amaçsızım. Kitap okuyorum hikaye yazıyorum dua ediyorum geceleri. İki kişiyi seviyordum. Biri ilkimdi diğeri de Şu an sevdiğim kişi. Ama sanki saygı görülmeyi hakketmeyen biriymişim gibi hissediyorum. İkisi ile de çıkmadım. Çıkma tekliflerini reddeiyorum ve müzik dinlemeyi şarkı söylemeyi çok seviyorum. İnsanlar yabancı birine benzediğimi ( avrupalı) söylüyor. Benim amacım ne? İnsanlar birşeyler yapıyor ve beni de çağrıyorlar kahvaltılara felan ama gitmek gelmiyor içimden. Bir korku bir güvensizlik var bende. Ölümden çok korkuyorum gerçekten çok korkuyorum. Amaçsız ölmek istemiyorum. Herşeyin farkındayım ama susuyorum eğer konuşursam kötü görürler diye. Zayıfım ve kilo alamıyorum. Kalın dudaklarım bile bana kötü geliyor bazen bu kötü. Ben ne yapacağım?