Utangaçlıktan hayatı kayan bir tek ben miyim?

Benim de öyle ne yapacağız?😭😭 Arkadaşım yok, ailem bile benimle konuşmuyor hepsinin arkadaşı var hepsi başkalarıyla konuşuyor benimle hiç konuşmuyorlar hiç

Benim de hiç arkadaşım çevrem yok sosyal hayatım yok işim yok 33 yaşındayım bu yaşıma kadar hiç sevgilim bile olmadı herşeyden mahrum kaldım gittikçe daha da içime kapandım

Psikologa hitmiyor musun? Nasıl geciniyorsun? Gelecekte ne yapacaksın? Bu hastalığın çözümü ne? Yoksa bıkıp her şeyi salıp biraktin mi?

Hiç gitmedim maalesef kendimi bırakmış gibi yaşıyorum istesemde düzelemedim değişemedim hiç açılamadım kendimi aşamadım çocukluğumdan beri utangaç çekingen yaşıyorum içe dönük sessiz bir yapım da var hayatım böyle geçip gidiyor çaresizlik içinde yaşlanıyorum ergenliğimi gençliğimi de hiç yaşayamadım psikososyal gelişimimi de tamamlayamadım öz güvenim gelişmedi sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi toplumda yerim yok kendimi hayatın dışında kalmış hissediyorum zaten hayata çok geç kaldım

Ben de öyle ne yapacağımı bilmiyorum

Ailem zorla çalış diyor hangi yere gitsem dislaniyorum dalga geçiyorlar

İntihar edemiyorum

Dislamasinlar diye ne yaptıysam yine dışlıyorlar

Ailem bana da hep çalış dedi gerçi ben bir sürü işe başvurdum ama almadılar almıyorlar ben de çok dışlandım

Benim içimde çok büyük bir nefret var insanlara karşı sen de yok mu hiç? Bu şekilde bir hayat yaşayan birisinin insanlara nefret beslemesi lazım ama sen sanki kendini sucluyorsun ya da hiç nefret besleniyorum gibi geldi bana

Hiç nefret beslemiyorsun gibi geldi

Hayır kimseye karşı nefretim yok kötü düşünmüyorum sadece şanssızım

İyi deseni bu hale getiren ailen ve çevren, sen aile ve çevreden dolayı sanssizsin. Bu mk hastaligi yanlış yetiştirilmesine kaynaklanıyor

Demek ki seni artık kimse bir şeye zorlamiyor

Karışmıyor kimse

Yok ailem çok uğraşıyor benle ailemin hâlâ benden beklentisi var evet ailemin ve çevrenin etkisi var ama en büyük şanssızlık bende çünkü kişilik yapım içe dönük sessiz çekingen utangaç kendimi bildim bileli böyleyim ve hiç değişemedim açılamadım bu kişilik yapısına sahibim belki çocukluk ve ergenlik dönemlerinde gelişim sürecince kendimi aşabilirim açılabilirdim ama olmadı bunda sadece ailemin çevrenin etkisi yok evet ailemin durumu hiçbir zaman yoktu ve okulda mahallede hep dışlanan dalga geçilen zayıf güçsüz biriydim hiç diğerleri gibi olamadım ve yaşıtlarımın içinde tutunamadım hayata karşı zayıf güçsüz kaldım kendimi geri çektim kapattım bilmiyorum böyle oldu istemsiz yani bende istemezdim böyle yaşamak ama yaşadım

Benim ailem ne halde olduğumun farkinda bile değil. Umursamiyorlar aglayacagim neredeyse çıldıracağım en sonunda. Mesela akrabaglar beni dislayip dalga geçiyorlar ama ailem beni zorla oraya buraya götürüyor resmen zorla götürüyorlar beni deli ediyor bu

Abi nasıl bu kadar sakinsin aklım almıyor ya ben çıldırmak üzereyim

Bende kötüyüm senelerdir eve kapalı yaşıyorum hiç dışarı çıkamıyorum gençliğim hep eve kapalı geçti bıktım artık fiziksel zihinsel duygusal sosyal her anlamda çöktüm gençliğim en güzel yaşlarım böyle geçti gitti ama hep dayanıyorum sabrediyorum beni de akrabalar falan hep kınıyor hakkında neler diyorlardır bilmiyorum hiç görüşmem zaten kimseyle ben hayattan bezmiş gibiyim artık iyice kapattım kendimi

Beni küçükken götürdüler psikologa ama hiçbir işe yaramadi

Kimse ursamiyor, kimse yardım etmiyor ama böyle yaşanmaz

Sadece ilaç verip gönderiyorlar

Param olsa da özele gitsem belki umursarlar ama işe girip calisamiyorum dediğim gibi dalga geçiyorlar