Aslında her hastalık, ruhun sessiz çığlıkları mıdır?

Bir kıvılcım düşünce sineye, yavaş yavaş, usul usul yakmaya başlar. bir yanın yanmak ister, bir yanın ise dayanamaz. susarsın, beklersin, acıyan yerlerin yanıp da artık acımaz hale gelene kadar susarsın. ne zaman ki biter içindeki yangın kor olur, acılara alışılır, işte o zaman sessiz çığlığın bitmiş demektir.

sessizdir o çığlık;

sessizdir, çünkü kıvılcımı atandan çok, içini hızlıca tutuşup yanabilecek şeylerle dolduran sen suçlusundur,
sessizdir, çünkü aslında çığlığın dıştan çok içe dönüktür,
sessizdir, çünkü asıl feryadı kendine edersin,
sessizdir, çünkü bir nefes kadar bile acını paylaşmak istemezsin kimselerle...

genelde böylesi çığlıklar ancak kıvılcımı içinize salanın yanında atılır. aksi zaten anlamsızdır. duysun istersiniz olabildiğince, duysun taa beyninin içinde sessiz çığlığınızı.

ses tellerinizin hassasiyeti ve gücü yetmez o çığlığa. bozarsa iki şey bozar etkisini; birisi gözlerine bakamamak, öteki de göz yaşlarına hakim olamamak. bu noktadan sonra en hızlısından yalnız kalınacak bir mekana gitmek istersiniz.

çığlıklarınız bitip de ciğerlerinizde yeni bir nefese yer açılınca, sıktığınız dişlerin bıraktığı izler geçene kadar bu sessizlik sürecektir.
kusursuz bir sessiz çığlık 'o'nun kulak zarlarını yırtacaktır, eğer kıyabilirsen tabi..