Her şeyden bıktım?

Liseden mezun olalı 4 yıl oldu. Ben mezun olunca korona başladı, ve bu da zaten içe dönük olan beni tamamen eve kapattı. Ufak bir kekemeliğim vardı, evde kaldığım süreçte iyice arttı. Sürekli spor ve diyetle 'büyük göğüsler, ince bel, thigh gap (uyluk arası boşluğu), uzun bacaklar' görüntüsüne ulaşmaya çalıştım ve ulaştım ama hala mutlu değilim. Pandemiyle birlikte kapandım ama bu beni daha da depresif yaptı, tek eğlencesi makyaj, saç, hoş giyinmek olan bir Türk genci olarak bomboş kaldım. İbadet etmeye yöneldim, uzun sürmedi. Mükemmel olamadım. Ailemin istediği 'o' kız olamadım. Geçen kurşun döktürmeye gittik, kekemeliğe iyi geliyormuş. Tek umudumu ona bağladım, bekliyorum. Çoğu kez kötü yolları düşünüp düşünüp vazgeçtim. Fakat o çizgi geçildiğinde buna ne kadar yakın olduğumu farkedip iyice kendimden nefret ettim, ve her başım ağrıdığında aldığım o haptan, ayrıca artık aileme yük olduğumu haykıran o iç sesten. İngilizcemin b2 seviye olmasına rağmen bu konuda bir iş bulamıyor oluşumdan. Sürekli umut bağladığım fakat beni daha da kötü yapan işe yaramaz antidepresanlardan. Ülkenin halinden hiç bahsetmeyeceğim bile. Kısacası ben 21 yaşındayım fakat ruhum 80.