İntihar etme düşüncesi?

Bunu psikolojik teori alt yapılarıyla açıklamak isterdim fakat yorgunluk, özellikle de gerçekten neden dolayı yorgun olduğunu bilmemek, üstelik güzel bir hayatının olması sebebiyle bu düşüncenin varlığını sürdürmesinin vicdanı yükü...

çok fazla yaşanmaya değer birşeyler kaldığına inanmazsınız. hala seviyorsanız aileniz ve birkaç dostunuzun üzülmemesini istersiniz.

hayalleriniz yoktur, hiçbir şey heyecanlandırmaz artık sizi. bir amacınız yoktur.

ergen gibi düşündüğünüzü farkedersiniz fakat hiçbir yere gerçekten ait olmadığınız hissini altına ezilirsiniz.

işe gidersiniz ya da okula ama olmanız gereken yer orası değildir. neresidir o da tam olarak belli değildir. aslında yoktur öyle bir yer.

yukarıdan bir el, bir şans, bir fırsat istersiniz. tutunacak, tutunmaya değer tek bir şey. bulamazsınız.

gözleriniz artık yarı açık yarı kapalıdır, uykusuzluk omuzlarınızda tonlarca ağırlık yapar. her şey son bulsun istersiniz.

yatağınızda sağa sola dönerken bir tabanca hayal edersiniz ya da pencereden aşağıya süzüldüğünüzü. huzur hissedersiniz, her şey bitmiştir hayal dahi olsa.

bir kez bile olsa, bu kendi cenazeniz bile olsa değerli olduğunuzu hissedersiniz.

yetmez hiçbir şey, bitmez bir acı içinizi yakar. geçmez. yaşatır ama yaşıyor demeye utanırsınız..

Kim olursan veya nasıl bir hayat yaşarsan yaşa ölüme yaklaştığın an pişmanlık ağır basar ben bi ara durmadan ölmek istiyorum artık diyen birisiydim ve kararlıydım ama insan ölüme yaklaştığı an hayata en çok istediği şey yaşamak oluyor

Gel anlat bana bir çözüm bulalım ölmek sadece zordan sıyrılmak için seçilen bir yöntem ve genç birisin buna ne lüzum var? Hayatı doya doya yaşamak varken...