Ailem benden nefret mi ediyor yoksa seviyor mu?

Baştan beri ailemin beni sevmediğini düşünürdüm bana olan hareketlerinden. Fakat düşündüm de ben her şeyi çok içine atan bir insanım, paylaşamıyorum yapım bu. Bunu yakınlarıma değer vermediğimden değil onları tabi ki seviyorum, değer veriyorum ama olmuyor işte napıyım paylaşamıyorum. Kendim hakkında konuşmak zor geliyor. Sanırım zamanında birçok arkadaşlığım bu yüzden bitti. Galiba ailem bende bir sorun olduğunu anlayıp anlatmadığımı gördüğü zaman kendilerini bana karşı yabancı hissedip bana gönül koyuyor. İçimdeki o birikmişlik yetmiyormuş gibi bir de onların üstüme gelmesiyle bende de onların benden nefret ettikleri algısı oluşuyor. Onlara tek kızdığım nokta beni tanımamaları bu kadar üstüme gelmek yerine beni kendi halime bıraksalar ben zaten onlara anlatırım. Fakat yaptıkları pasif agresifliği görünce daha da kapanıyorum içime. Daha da yalnızlaştırıyorum kendimi. Gerçi onlar da İlah değil ki ben demeden anlasın, anlamaları için bir yerde ağzımı oynatıp konuşmam gerekiyor.

Nefret etmiyor değil mi ailem benden? Mesela biri size dersini paylaşmazsa onun üstüne mi gidersiniz yoksa kendi haline bırakır anlatacağı zamanı mı beklersiniz? Seven insan hangisini yapar?