Ailem beni hic sevmiyor? Benden nefret ediyorlar? Caresizim?

Hele şu son zamnlarda... Her şey hastaligimla başladı. Tam teşhis koyulamayan ama 6 senedir beni yiyip bitiren... Haliyle hasta olduğum için sizlaniyiyorum azıcık. Annem her seferinde başımıza bela oldun diyor. Her evin bir belası var bizimkide sensin... Kardeşimi seviyorum ama onu örnek gösterip bak canım kızıma ne Kadar akıllı kendi halinde? Diyip gozume sokmasi beni asla kiskandirmiyor üzüyor. Hasta olmak çaresiz olmak suç mu? Bubu çok düşündüm. Ama iyice yanlizlastigim şu günlerde artık anlıyorumki büyük suç. Eskiden beni seven mutlu mesut gecinip gittiğim insanalr şimdi bana dönüp yine mi hastasın diyorlar. Yanlızlık çaresizlik bir yılan gibi bendimi sardı. Anlıyorum zor olan hastalık değil, zor olan gördüğünuz muamele.


Bana o kadar tavirlilarki Mesela geçen gün küçük kuzneim bizdeydi. Ben de odayı topluyordum (hasta halimle) annem yanlışlıkla kuzenimin mamasını döktü. Hiçbir şeyden haberi olmayan bana dönüp allah senin belalıni versin allah cezanı versin dedi



Bu verilen tepki aslında benden ne denli sikildiklarinin bir göstergesi. Yükselmek için bahane arıyorlar. Üzgünüm çok üzgünüm. Artık yanlızlari acı çekenleri dislanmislari düşmuslerin hallerini daha iyi anlıyorum. Eskiden benim gibilere baktıkça her sağlıklı insanda olduğu gibi tepkim allah şifa versin geçti. Ama artık gördüğüm hastalara ettigim dua allah şifa versnden öte allah sabir edecek kimseler versin.


Onlarida suçlamıyorum işin doğrusu bu hikayede suçlu yok. . 6 sene oldu. Herkes sıkılır usanır.

Anlatıcagim tek bir arkadaşım dahi yok. Ara sıra bahsettiğim kuzenlerim bile takma diyip telefonlarına tekrar gomuluyorlar.

Takma.. son zamnalarda çok sık düşünür oldum bu kelimeyi. Iki hece söylenmesi saniyeleri almıyor ama bana verdiği acı ve kirginligi belki aylar hatta yıllar sokup goturemeyeck!