Sizce neden bu kadar öfkeliyiz?

Ofkeliyi bilmem ama stres, uzuntu, mutsuzluk falan bence toplumdan kaynakli. Toplum bireysel degil. Herkes birbirinin işine cok karisiyor. Tabular cok fazla, toplumsal baski cok fazla. Elalem ne der olayina cok takiliyoruz, bu ulkede takilmamakta imkansiz.

Herkes kisinin isine karışıyor. Kimse birbirini rahat birakmiyor. Yaşama olayimiz oku, meslegini al evlen, cocuk yap, millet ne yapmis, falancanin cocugu ne yapmis ona bak.

Meslegin falanda statüsü olacak. Okudugun bolumun statüsü olacak. Bunlara sahip degilsen esamen okunmaz bu ulkede, adin soylenmez. Unvanin olacak ancak oyle var olabilirsin.

Rahmetli dogan cüceloğlu turkiyede luksluk ve statü cok onemli goruluyor. 25 yil amerikada yaşadım. Ben doktora ogrencisiyken yemekhane de prof yanima oturmus yemek yemisti. Ben onun prof oldugunu bilmedim, senin benim gibi biriydi. Koskoca prof gelmis yanimda benim yedigim yemeklerden yemisti. Ama bizde en basit okul müdürünü bile uzaktan tanırsın, duruşundan, tavrindan, sert bakışlarından anlarsin diye anlatiyordu durumu. Turkiyede birakin hocalarla yan yana yemek yemeyi tuvaletleri bile ayridir. S*cmaya dahi ayni yere giremiyorsunuz. Yedigimiz yemek hocalarla, profla, dekanlarla ayni olmuyor bile.

Turkiyede bu statu olayi ve luks yasam cok fazla. Buna gore muamele var. Insanliga, karaktere gore muamele yok. Bu da insani kaliba sokuyor ister istemez. Ben bassavciyim soyle davranmaliyim. Ben koskoca profum basit bir ogrencinin yaninda mi yemek yiyeceğim dusuncesi var. Bizim ulkede ego, kibir de cok fazla.

Baskilar, tabular, statü olayi insanlari cok fazla kaliba sokuyor. Bu da kaygi, endise, stres demek aslinda. Kaygili da bir milletiz. Bunu saglayan da kendimiziz.

Egitim sistemi zaten berbat. Siralama sinavinda eleme yapmak ve öğrenciyi bir yerlere yerlestirmek. Yetenegini olcmeden. Bu da mutsuzluk demek. Nerdeyse 16 yil mutsuz olacagin dersleri görmek, bir omur sevmedigin işi yapmak. Bu cok zor bir sey. Psikologlar iki sey hayatinizda cok onemli ve mutlulugunuzu belirleyen seyler diyorlar.1. Eş secimi. 2. Meslek seçimi.

Ulkemizde eş seçimi erkeklerin duzen sağlamak, arkami biri toplasin, yasamsal faaliyetlerimi bir kadin saglasin diye yaptigi, kadinlarin evde kalmayayim millet ne der, yaşim gecmesin, rahat cinsellik yaşayayım, anne baba evinde kole gibi calistirilip kizim orayi temizle, yemek yap, camasirlari as diyerek yetisen turk kizlarinin rahata ermek icin, bari bunlari kendi evimde yapayim, kocama yapayim mantigiyla aslinda bircok seyden, bircok baskidan hem cinsel baskidan, hem aile evinin baskisindan kurtulmak istediği icin kurtulus olarak gördüğü bir sozlesme aslinda evlilik. Bizim toplum evlenmek icin evleniyor, cikarlar icin evleniliyor. Bu sekilde de dogru es secilmiyor.

Meslek seciminde de atama kaygisi, statu kaygısı cok var. Yetenek zerre onemli degil. Ulkede matematik bildigin baraj ders. Mat yaparsan tum bolumler ayaginin altinda baktigin zaman. En dahi ve ulkeye faydali olacak ogrenciler sacma sapan 2 saatlik sinavi yapamadığından bolumlere giremiyor ve adamdan sayılmıyor. Ap*tal oluveriyor.

Tokyoda okculukta altin madalya getiren mehmet gazoz ben üniversite sinavinda baraji bile geçemedim demisti bir roportajinda. Boyle bir spora yonlendirilmese hic olup gitmisti belkide. Ama boyle yetenegi gorulmeyen o kadar cok genc var ki. Bunlara da bir baltaya sap olamamis, bir insan o sorulari nasil cozemez demek ki gercekten kafasi basmıyor deniyor.

Yani nereden tutsan ulke elinde kaliyor. Boyle bir ulkede nasil huzur, stressiz, kaygisiz, uzuntusuz, mutlu bir yaşam olsun. Calisma sartlari da agir. Calismaktan vaktin kalmiyor cogu seye. Okul desen o da oyle. Haftada 40 saat. Gunde 8 ders. Kurslarla 10 saat falan. Gun boyu okuldasin. Ama cocuksun, gençsin. Bir daha o yaslarda gelmeyecek. Kanin kayniyor ama 4 duvar arasina tıkıyorlar. Ogleye kadar ders olsa ne olur mesela? Koca bir ömür bou sekilde geçiyor bu ulkede.