Bende mi problem var, insanlar neden duygusuz?

İş arkadasim benden yasca buyuk erkek arkamdan konusurken duydum cok uzuldum deger veriyordum onlara 😪😪😪😪nefret ediyorum insanları sevmekten, değer vermekten, alışmaktan, duygusallıktan. Onlar olmazsa hayatimdaki anlamin yiteceği sacma düşüncelerden... Hayal kırikliğına uğramaktan, sevildiğimi zannetmekten. Herkesin hayatında işlerine yaradigim kadar var olduğumu anladım. Hayal dünyasında yaşadıgımı anladım. Duygular güzel seyler ama ben nerede kullanacagimi bilmiyorum. Yalniz kalma korkusuyla herkese tutunmaya calişmışım. Yalnız olmak insanlarla konusmaktan, sevmekten çok daha iyiymiş. Kiramaz, hayal kirikligina ugratmaz, üzemezde. Ben kendi kabugumda mutluymusum yalnizlik korkulacak kadar kötüde degilmiş dışarıya açılmamam gerekirmis... Kimseye güvenmiyorum. Ama çok uzuluyorum bu durumlara 😪😪😪😪😪😪😪
Bende mi problem var, insanlar neden duygusuz?
Cevapla