28 yaşındayım yalnızım tek arksm dahi yok mesleğim yok ozguvensiz biriyim evden dahi çıkamıyorum çekiniyorum insanlardan birtakım ameliyatlar geçirdim ve psikolojik ilaç kullanıyorum 20 yaşından beri. Bugun kardeşlerimin lafları zoruma gitti annem babam yaşlandı sana ne olacak ilerde ne olacaksın sen demeleri zoruma gitti bizim bir ailemiz olacak yalnız kalacaksın çalış kpssye gir memur ol büroda çalış demeleri. O kadar zor bir durumdayım ki kimse anlayamaz beni. Icine kapanık olmayı geçmeyen utangaçlık halini kimse anlayamaz. Buraya niye yazıyorum onu da bilmiyorum çaresizlik işte içimi döküyorum sadece. Insan içine kapaniksa kucuklugunden beri sessiz bir insansa hele de üstüne ameliyatlar eklenip kolun hala ağrıyorsa ayağından dolayı merdivenlerden cikamiyorsan belinde 9 platin varsa aktif mesaneden dolayı ya kaçırıyor ya da çok sık lavaboya gidiyorsan napabilirsin ki. Anlamiyor kimse içinde bulunduğum buhrani. Ben ne yapacağımı bilemiyorum çaresizim ölümü düşünüyorum arada ona da cesaret edemiyorum korkuyorum. Gozumden yaş gelmesinden başka bir şey yapamiyorum
Hassas bir insan olmak zor hele ilerde yalnız bir kadin olmak en zoru.
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Cinsel Yaşam
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Kadın Emeği
Özel Günler & Hijyen
Dünya Kupası
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer