Neden sürekli insanlarda veya kendimde kusur arıyorum ki?

İnsanlara önceden baktığım gibi bakamıyorum hep bi kusur buluyorum ister istemez. Mesela çok değil bundan 5-6 ay önce sorsanız estetiğe botoksa karşı bir insandım -. Şimdi gıdım var diye gıdı yok etme ameliyatlarına bakıyorum. Ya da biriyle konuşurken gözüm biranda kusurlarına gidiyor. Ya cidden bundan 6 ay önce bu kadar değildim ya. Bir de nette görüyorum inanılmaz güzel kadınlar erkekler var. Bir şeyin ortası imkansızmış gibi bir hale büründü beynim. Makyaj anlayışım ruj ve eyelinerdan ibaret olan ben, yeni başlayanlar için makyaj yapma videolarını izler oldum. Ve bende olmayan makyaj malzemelerinden almaya karar verdim. Fotoğraf çekiyorum mesela photoshopta düzenlemeye başlıyorum. Ham görüntüyle arasında bariz fark olunca 'ya ben gerçekten böyle mi görünüyorum dışarda' diye düşünüyorum. Sonra hayır işte gözüm var kulağım var yani insan vücudunda lazım olacak her şey var işte daha ne istiyorsun şükür et diyorum. Acaba fotojenik mi değilim? Aynada normal görünüyorum fotoğraflarda bazen garip. Mesela bir göz kapağım diğerine göre düşük aynaya bakıp buna dert ediyorum. Ya ben bunları kendimde fark etmezdim bile. Fark ettikten sonra da dert etmezdim. Daha yeni yeni oluyor ve ben bu kendime hiç alışık değilim. Önceden 'güzel değilsem de değilimdir herkes güzel olaca diye bir şey yok' diyordum şimdi daha güzel görüneyim istiyorum