Heyecana ihtiyacım var?

Beni hayata bağlayacak küçük bir heyecan... Bu arada bunu bir insana bağlamayalım lütfen. Sönmüş hayat enerjimi bir başkasıyla yeşertip ömrümü ona borçlu ve muhtaç hissetmek istemiyorum.

Öncelikle birkaç hafta sonra üniversiteye başlayacağım. Fakat hiç üniversiteye gidecekmiş gibi hissetmiyorum. Daha üniversiteye bakmaya bile gitmedim. Üstümde okul heyecanı yok. Okulu mu kaldı daha yaşam enerjisi bile taşımıyorum, ot gibiyim. Kaza sonrası komaya girmiş yatalak hasta gibi bitkisel bir yaşam sürdürüyorum. Bomboş bir hayat... Boşluğum aynada suratıma bakarken bile kendini gösteriyor. Çökmüş, bıkmış, bitmiş... Hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden. Ezbere bir hayat yaşadım hep. "Herkes şöyle yapıyorsa ben de şöyle yapmalıyım" dedim, böylelerim olmadı hiç. Bir şeyleri kendime uyarlamadım. Özenti bir kişiliktim. Karakterim başkalarından kalanlardı. Artık büyüyorum, kendimi tanıma ve bir yol çizme vaktim geldi. Tahmin edilebilir ki afalladım. Konu kendi irademe kalınca her şeyi elime yüzüme bulaştırdım. Bazı şeylerin sorumluluğu artık tamamen bana kalınca dımdızlak kaldım ortada. Ne istiyorum? Kimim ben? Neden varım? Her ergenlik döneminin o klişe sorularını cevaplamak bile daha da güçleşti benim için.

Zaman geçiyor, ömür bitiyor ama boşluklar hala dolmuyor. Artık hiçbir şey düşünmemek istiyorum ama kafadaki ayarlar çoktan bozuldu o kadar gereksiz şeyler o kadar gereksiz anlarda kafamı kurcalıyor ki bana katkı sağlayacak hiçbir şey dönmüyor. Beynim başımı ağrıtan, kalbimi söken zararıma her şey için aktif ama yararıma olan hiçbir şeye pay yok "hani bana hani bana!!" diye çaresizce bağırıyor ama bünyemde yararıma ekmek yok. Ne yapacağımı bilmiyorum. Yolunu kaybetmiş kedi yavrusu gibi hissediyorum çaresiz, savunmasız, her an dehşet bir olaya meze olmaya müsait, hiçbir şey yapamayacak kadar güçsüz... Hayat beni korkutuyor. Kimine basit gelen bana üstesinden gelemeyeceğim kadar zor görünebiliyor. Her şey gözümde büyüyor. Kendime güvenim yok oluyor. Hiçbir şeyle baş edemeyecek kadar yetersiz hissediyorum ve yetmiyormuş gibi daha da büyütüyorum her şeyi.

Çok küçük bir umut var içimde. Bir heyecan gerek bir şeyleri değiştirebilecek düzeyde olsa yeter. Ne bileyim bir kitap, bir dolap, bir eşya ya da bir olay, bir gelişme, bir haber, bir farkındalık... Ya da aklımdan bile geçmeyen herhangi bir şey... Beynimi bir anda "fınk!!" ettirip başına buyruk hareket eden o dişli çarkları bir anda yoluna sokacak bir heyecan istiyorum. Bitik ruhumu alevlendirecek küçük bir kıvılcım sadece. Nasıl oluşturacağım o heyecanı?