Kendinize karşı merhametli misiniz?

Aşırı merhametli bir insan olarak kaybettiğim şeylere dönüp bakıyorum göremiyorum... merhametli olmanız insanların nazarında olması gereken bir şeymiş gibi algılandığı için.

birini kırk yıl taşırsınız, bir gün çok yorulduğunuzu ve dinlenmek istediğinizi söylersiniz; o gün ve ondan önceki kırk yıl yaptıklarınız, verdiğiniz ödünler, fedakarlıklar her şey unutulur ve siz dünyanın en kötü insanı hâline gelirsiniz. o andan itibaren ne yaparsanız yapın, o algıyı kıramazsınız. ilk taşı atan da genellikle yükü omuzladığınızda sadece 'evet başarabilirsin', 'çok güçlüsün, yapabilirsin', 'dayanmak zorundasın' diye telkinde bulunanlar olur... ve gerçekten şunu öğrendim ilk önce kendine merhamet edeceksin bu hayatta. bakın acımak değil merhamet. marazlar burada doğuyor, seni üzenlere kıyamayıp her seferinde affedici olursan her zaman bir üst levelini yaşayacaksın demektir. dilinin ucuna gelip “sorun” olan şeyleri söylemeden “sorun değil” diye geçiştirirsen insan yerine konulmayacaksın. şu yaşıma kadar öğrendiğim bir şey var ise kendine merhamet etmeyene kimse etmez. ne demişler; hayat önce kendini yok sayanları harcar.✌️