Abimden nefret ediyorum?

öyle her kardeş arasında olan basit tatlı önemsiz nefretlerden değil. ciddi bir şekilde. adam değil. ipnenin teki. tam bir şerefsiz. hiç bana abin hakkında böyle konuşma falan filan demeyin bana neler çektirdiğini biliyor musunuz beni küçükken ne kadar dövdü, sövdü, dalga geçti kullandı küfürler etti hakaretler etti hizmetçi gibi kullandı. doğru düzgün hiçbir gerekçesi olmadığı halde. kardeş gibi değil düşman gibi davrandı öyle ki o yanımdan geçerken istemsizce, yani refleks olarak ellerimi kendime siper ederdim vurmasından alışkanlık olmuş. çok kez hakkımı aldı yalnız kalmama sebep oldu. bütün kavgalarda sırf o erkek diye annemler ona hiçbir şey demediler mağdur olan ben oldum. ona küserdim, küstüm diye de kavga çıkarırdı. hep küçümsedi beni, küçümsendim. niye derseniz de hem annemlerin sırf erkek diye her yediği halta sessiz kalmaları yüzünden böyle oldu hem de kendi şrfszliğinden. sorum ne bilmiyorum sadece yazmak ve anlatmak istedim çünkü evden dışarı çıkmayan biriyim arkadaşım da yok anlatmazsam çıldırıcaktım ama yine de soru formunda olması için ne düşünüyorsunuz? şu anda aylardır hiç konuşmuyoruz ama buna rağmen ipnelik yapmaya devam ediyor. evde koridorda karşılaşsak bile küfür edip sövüp sinirle iç çekiyor sanki ben suçluymuşum gibi. ben onla normal anlaşmaya çalışsam bile insan olmadığı için olmuyor. aynı evde kalmak zorunda olduğum bu tahammül sınırlarımı zorlayan bu kişi sizce bir gün adam olur mu ona katlanmak için ne yapmalıyım muhattap olmasam bile yapıyor yapacağını