Bu böyle nereye kadar?

Arkadaşlar sanki hergun aynı güne uyanıyorum.. manasız boşlukta saçma sapan geliyor.. Hep şükrediyorum dua ediyorum belki benim yerimde olmak isteyen kaç insan vardır diye.. Ama içimde tuhaf bir his var.. Bu mutsuzluğun zinciri kopmuyor içim hep hüsran hüzün.. ne yapsam yok edemiyorum yerleşmiş sıkıntı var en azından görmezden geliyorum bir yere kadar.. kendi kendime yetemiyorum birileri yanımda olsun istiyorum.. uyurken bile.. bazen de hep yalnız kalayım istiyorum hiçbir yere ait hissetmiyorum.. karma karisigim.. neşem canliligim onlara duyduğum özlemi anlatamam. şimdi tepkisiz dönük ve silik bir insan var... hobilere sardım bu aralar iyi geliyor diye.. psikiyatrinin verdiği ilaçları kullanmaya dewam.. Birtek uyuyunca rahatlıyorum..