Bugün efkarlıyım, yaşamak için sebebi olan var mı?

Hayat değilde insanlar kötü olan. Keşke her bi insana seni seviyorum dediğimde ve hissettirdiğime egolarının artması yerine kalp ritimleri atsa. Belki her şey daha güzel olurdu. Şu an içimdeki çoğu şeyi buraya yazıp telefonumu kapatıp uyumaya gidicem ve açmicam. Sadece düşünmek ve şu hayatta ne için yaşadığımı zorda olsa anlamak istiyorum.
İnsanlar beni sevsin diye kendi özünden çıkmış birisiyim ben. Ne acınası dimi.
Çünkü onlara sevgi ve düşüncelilikle yaklaştığımda her defasında gidiyorlardı.
Keko tarz, argo küfür kullanıp kaba olan, mesajlara 10 saatte bir cevap verip kendini havalı sanan, egosunu büyüten bi kız olmak lazımdı ulaşılamamak için. Bunu da yaptım ama şimdi halime üzülüyorum. Baktığımda iki üç arkadaşım vardı çoğu gitti bir tanesi kaldı. İnanın gitme sebeblerini bilmiyorum. O diğer kalan bir tanesi ise beni bazen aşırı derece aşağılar ve sonra dost acı söyler der..
ha bide birisini öyle bi sevdim ki. Ama o duygularımla oynuyo. Bazen diyorumki değmez ama bırakmıyorum, yalnızlık bana zor geliyor. Bazen kaçıp gitmek istiyorum herşeyden herkesden yaşadığım şehirden.. ama olmuyo. Geçmiş hiç bir zaman peşimi bırakmıyor.
Yaşamak için sebep arıyorum ama bulamıyorum.
Tabii ki de benim dert görüp yazdığım şeyler başkalarına göre yara değil çiziktir ama herkesin taşıyacağı yükün ağırlığı farklıdır. Ben bu kadarını taşıyabiliyorum. Tabi sadece bu da değil daha yazamadıklarım da var ama yoruldum. Anlaşılamamaktan, düzgün sevilememekten, boş hayallerden, boş insanlardan (kendimde dahil) yoruldum.
Belki son kez bişeyler yazıyorumdur, bilemeyiz.
Neyse, buraya kadar okuduysanız sağolun

Ne olursa olsun insanları kırmayın
Ama dikkat edin onlar kırılmasın diye siz de kırılmayın.