Ölümü sıkça düşünür müsünüz?

Evet anlamı yok ama olması da gerekmiyor anı yaşıyorum daha fazla dayanamayacağım zaman düşünürüm...

Yani kaybedecek bir şey olmayınca alışıyorsun, sürekli düşünürsen alışamıyorsun ama mantıklı düşününce yani sonuç olarak bir gün zaten öleceğiz bunun şimdi ayda 20 yıl sonra olması arasında fark yok bence.

Öldükten sonra yok olacağım için isterse 30 yıl geçsin o an geldiği zaman hiç bir şey yaşanmamış gibi olacak bu yüzden fark olmayacak benim için. ben zaten son nefesimi vermeyi yıllardır istiyorum burada önemli olan anı yaşamak ve mutlu olmak ama bu olmadığı için her ne kadar zor olsa da ölmeyi istiyorum. hayat mutluysan anlamı vardır mutlu değilsen bitkiden farkın olmaz her şey nefes alıp vermek değildir önemli olan nefes aldığında mutlu olmaktır. ayrıca hayatın anlamı olmadığı için değil 2 yıl 200 yıl sonraki kendimi bile merak etmiyorum çünkü ölüm anı geldiğinde bütün hayat anlamsızlaşacak yine bu sadece an meselesi

Her insanı mutlu eden şeyler farklıdır. beni de sadece sevilmek mutlu ediyor ama sevilmiyorum. bir insan için özel olmak o insan için bir anlam ifade etmek istiyorum. ayrıca dolu dolu yaşamak istiyorum demek isterdim ama olmadığı için ölümü düşünüyorum zaten

şu an hiç bir şeyim yok ama aşı bulursam tabi ki bunun için bütün zamanımı duygularımı feda edebilirim. her şeyim yok derken mutlu edecek bir şeyim yok demiştim. yoksa mutlu olmak için her şeyi feda edebilirim

Evet ama artık umursamıyorum pek anı yaşıyorum öyle hayalim olmadan:(

Çelişmiyorum. sanırım her şeyi tekrar açıklamam gerekiyor. öncelikle mutlu olmak istiyorum ama bu benim elimde olmadığı için artık umursamıyorum çünkü beklemekten bıktım ve umudum ya da beklentim kalmadı. evet şu an boşa yaşıyorum bu yüzden de ölmeyi istiyorum ve umursamıyorum. yani yaşamam da ölsem de fark etmez benim için. bu arada anı yaşıyorum derken andan zevk alıyorum demedim. anı yaşıyorum sadece dedim buda hayalim olmadığı için geçerli bir durum.

Sorun değil canım kelimesini anlıyorum :)

Burdayım

aslında oda korku olabilir ama ani bir şey işte ölüm de

Bizim ev mezarlığa yakın hatta bazı yerleri görünüyor ölüm her gün aklıma geliyor yapacak bir şey yok bu benim için artık sıradan oldu

Haklısın da ben çocukluğumdan beri yaşamayı hiç beceremedim hep ölü gibi yaşadım ölüden hiç farkım yok yaşadığımı bile unuttum psikolojik olarak sağlam durmaya çalışsam da aslında çöktüm hayattan koptum gençliğim en güzel yaşlarım hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız geçti hâlâ aynıyım hayatın dışında kaldım hep mutsuzum hiç heves falan kalmadı her şey içimde kaldı yaşlandıkça daha da kopuyorum herşeyden bu dünyamı zaten kaybettim inançlı biriyim ama ahiretimi de kaybettiğimi düşünüyorum

Evet anlatsam da hiçbir faydası olmuyor hiçbir şey de değişmiyor hep aynıyım 10 sene 20 sene önce de aynıydım 33 yaşındayım hâlâ aynıyım hatta yaşım ilerledikçe daha da mahvoldu hayatım daha da içime kapandım geçmiş değişmiyor ama geleceğimi etkiliyor çünkü benim bu kadar hayattan kopmamın bu kadar içime kapanmanın nedeni geçmişle alakalı bir durum psikososyal gelişimle alakalı çocukluk ergenlik ilk gençlik yılları hepsi birbirini etkiliyor ben bu yetişkin bir insanım ama gelişimimi sağlıklı tamamlayamadım kendimi hayata dışarıya topluma uyumsuz hissediyorum istesem de diğer insanlar gibi olamıyorum hep istemsizce içime kapanarak yaşadım hep yalnız kaldım hiç sosyalleşemedim dışarı çıkmaktan bile korktum hâlâ korkuyorum senelerdir eve kapalı yaşamak beni daha da mahvetti bu yaştan sonra mutluluk bana imkansız gibi geliyor

Bu yaştan sonra gitsem neye yarar gençliğimi hiç yaşayamadım hayatı hep kaçırdım her şey içimde kaldı çok geride kaldım eksik kaldım bu da benim motivasyonumu düşürüyor ayrıca asıl sorun kişilik yapımdan kaynaklı yani sorun derken ben içe dönük çekingen utangaç bir insanım bu hiç değişmedi değişmiyor da zaten ama çocukluk ergenlik ve ilk yetişkinlik dönemleri insanın psikososyal gelişimini çok etkiliyor o dönemlerde açılmam gerekti bazı şeyleri aşmam gerekti ama olmadı ne iş hayatım ne sosyal hayatım ne aşk hayatım olmadı hiçbiri de olmadı okulda da hep dışlanan biriydim zaten senelerce içime kapanarak yaşadım artık bazı şeyler bana imkansız gibi geliyor