Ölüm sizi korkutuyor mu?

Korkutuyor bazen. Bilinmezlige yolculuk oldugu icin ister istemez korkuyorum ama ahiret inancim oldugu icin ölumun son bulus degilde ebediyete yolculuk oldugunu bildigimden icim rahatliyor bazen. Insan daha cok geride birakacaklari icin korkuyor sanirim. Annem ve babama yasatacagim aci, arkamdan dokulecek olan gozyasi daha sonrasinda beni unutacak olmalarini bilmek daha cok korkutuyor. Ne kadar inancli biri olsamda dunyaya alismisim ve dunyevi seyleri ( ailem sevdiklerimde dahil) birakmak zor geliyor insana diye dusunuyorum. Allah imanli ölum nasip etsin 🙏🏼

Beni böyle bir çiçek bahçesine götürmeyeceğini düşünüyorum ama yine de bilemiyorum. Gerçekten ölüm ne demek anlamıyorum. Ölen o bedenler çürüdü, ruh nerede? Hiç bir işaret hiç bir iz bırakmıyor ardında. Bu dünyada gizemi çözülmemiş tek şey ölümden sonrasıdır benim için. Olaya dini açıdan baksak da bakmasak da gizemini korur bu olay. Başımıza ne geleceğini bittabi Allah bilir ama sadece onun bilmesi zaten kendiliğinden bir gizem. Sevdiklerimden kopunca, onlara dokunamayınca ve yeryüzünde beni hatırlayan son kişi de ölünce bu dünyaya hiç gelmemiş gibi olacağım. Ölüm çok farklı, "alışmak" duygusunu kabullenemeyen tek olay. Dünya kaç milyar yaşında. Kaç milyar insan öldü. Ama hâlâ ölüme alışılamıyor. Bilmiyorum, ölümden korkuyor muyum, yolum aydınlık mı, karanlık mı yoksa araf mı hiç bilmiyorum. Benim yolum karanlık olsa bile kalbimin ışığı sevdiklerimin yolunu aydınlık yapar inşallah. Çünkü biliyorum ki sonuna kadar temiz bir kalbim var.

Hayır beni korkutmuyor genelde insanlar uzun yaşamak için türlü türlü şeyler yapıyorlar ama hayır beni gerçekten korkutuyor çünkü zaten hani güzel bir şey yok ben o kadar da güzel taraflarını görmediğim için bu hayatın peki diğer tarafta mutlu olurum umuduyla diğer tarafı daha çok merak ediyorum ve gitmek istiyorum açıkçası korkutmuyor yani çünkü dünyada gerçekten bir şey yok

Sanki hiç ölmeyecekmişim gibi hissederim. Bu his. Ama düşünmeye başlarsam eğer ölümü o zaman duygusal olarak da etkilenirim, özellikle ölümcül hastalığa yakalananlar kaygılanmaya başlıyor ya, onun gibi. O yüzden hiç düşünmemeyi seçiyorum. Mutlaka zamanı gelince öleceğiz, korkunun ecele faydası yok. Ölmeden önce yaşamayı düşünmek daha mantıklı.

Üstümdeki deri bir ceset parçası zaten. Bana ait olan tek şey ruh. Bu yüzden ben gittikten sonra bedenim toprakta çürümesi beni korkutmuyor. İnsanlar bedeni sonsuza kadar kalacak sandığı için dış görünüşe takıntılı. Önce bunları atlatalım sonra ölüm korkusu yenilir

Ölüm korkutmuyor. Asıl korkutan, Ölüm anında imanlı bir şekilde son nefesimi verebilecek miyim , kabirde sorgu sualim kolay geçecek mi

Kabrim cennet bahçelerinden bir bahçe mi olacak yoksa cehennem çukurlarindan bir çukur mu olacak , asıl endişe duyduğum korktuğum bunlar.

Nasıl baktığımızda bağlı sanırım. Dünyayı çok seven daha çok korkuyor sanki. Dünya hayatının geçici olduğunun farkında olan daha az endişe ediyor gibi.. Şahsen yaşamak bana bazen daha yorucu geliyor...