Çaresizlik yoktur, ona bizi inandırırlar. Sizce öyle değilmi?

Bir kişi vardı ki gerçek kendimi tanımamı istemedi.

Gerçek kendimi görmemi istemedi, çünkü beni kullanmak istedi.

Bazı insanlar maalesef kendisini tanımıyor, kendisini öyle sanıyor ama gerçek kendisini bilmiyor. Kendisine yabancı olan insanı da kandırmak kolay oluyor.

Gerçek kendimi tanıyınca, keşfedince kendimi ne kadar güçlü olduğumu gördüm. Meğer ben tuttuğunu koparan bir insanmışım, sadece kötü niyetli kişilerin sözlerine kanmışım :)))

Bazen de insanlar geçmişteki travmalarının acısını çıkarabilecekleri bir kurban ararlar. Ama kimse çaresiz değildir aslında, isterse o patinajdan çıkar ya da kendisine uygulanan kabadayılığa dur der, bedel ödetir, had bildirir.

Kesinlikle katılıyorum detay kısmına da. Art niyetli, bencil olan kişiler diş bileyebildikleri kişiyi kullanmak, sömürmek belki de geçmişin acısını o kişiden çıkarmak isterler.

İnsan kendisini dibe çeken, yükselmesini istemeyen kişiyi asla hayatında tutmamalı.

Ayrıca çok sevdiğim bir söz vardır yine konuyla ilgili;

Her insanın belli bir konuda yeteneği, potansiyeli vardır. Bunu keşfedebilmek, uygulayabilmek önemli. Kimse çaresiz değil, çaresiz olduğuna inanan, buna inandırılan insanlar var sadece.

Çaresizlik bir histir ve vardır. Kişi çözüm bulamayabilir, durum karşısında aciz kalabilir. Nihayetinde yaratılışça tanrı değil, aciz varlıklarız. Acziyet hissetmemiz de oldukça doğal. Ölüm karşısında, ulaşamadıklarımız karşısında çaresiz hissederiz. Peki buna tepki olarak ümitsizliğe kapılmak, hayatı sekteye uğratmak zorunda mıyız? Elbette hayır. Bu dünyada çözümü olmayan problemin ahirette çözümü olacağı için, Allah boşuna bir şey yaratmayacağı için çaresizim diyerek çekilmek gibi bir lüksümüz yok. Her şeye uyum sağlayabilen, durum değerlendirmesinde bulunup ders alabilen varlıklarız. Ona göre davranırız.