Bağlar mısınız canınızı bir yare?

Bir yâre bağlanmak...

Çok görmüş geçirmiş biri sayılmam Hayatımdan yüzlerce insan geçmedi mesela ama gördüklerim bana sevmenin, güvenmenin nasıl delice ve cesaret işi olduğunu gösterdi.

İnsanoğlu sevmekten çok sevilmeye muhtaç. İstiyoruz işte birinin bize sıkı sıkı sarılmasını, sevgisini sunmasını.

Konudan biraz uzakkaşacağım, mazur görün lütfen. İnsanın kendini değerli hissetmesi, kendisini sevmesi genellikle ( istisnai durumlar olmayabilir de) hep bi başkalarının onu sevmesiyle oluyo. Özgüvenin, özdeğerin güzellikle değil de daha çok etrafındaki insanların ona biçtiği değer ve gösterdiği sevgi ile alakalı. Bunu bizzat deneyimlemiş biriyim. Bi yerden güzelliğin hiçbir önemi kalmıyor. Çoğu konuda olduğu gibi...

Bunun, kendini hiç sevmemekle, kendinle barışık olmamakla bir alakası olduğunu düşünmüyorum.

Yakın bir zamanda yapmış olduğum bi tespitte şu: insan en özelini, yeri geliyo en yakın arkadaşına bile söyleyemiyor. Her sıkıntısında ona gidemiyor, anlatamıyor. Çünkü en yakının da olsa bi yerden sonra pes ediyo:/ Ama aynı yastığa baş koyduğub, ömrüne ömür kattığın, onunla 'ben' olduğun kişiye, yârine her sıkıntında koşabiliyorsun...

Fazlasıyla uzattım, farkındayım:(. Kusuruma bakmayın lütfen...

Bu muazzam, delice hissi yaşamak gerekiyor bence. Bundan bir yıl önceki ben olsaydı 'amaaan canım ne gerek var' der geçerdim. Ama sevilmenin, bir hayat arkadşının ne kadar önemli olduğunu öğrendim. Birine koşulsuz güvenmek çok zor olsa da, denemeye değer. Yani herhalde öyle:))

Bayaa uzattım.. Teşekkür ederim okuduğunuz için 🌺

Emre Fel in şarkısı geldi aklıma.

Can dediğin bir kuştur azizim. Önünde sonunda uçup gidecek bir kuş. Çoğu bilmez ama en kıymetlimizdir aslında. "Canından bile çok sevmedikçe, tam iman etmiş olmazsınız" demedi mi en güzel (sav) ?
Canı bağlamak zordur. Ama bir yuvada dem tutmak da ister elbet.

Cağnımı bir yare bağlar mıyım? Bağlamayı isterim. Havanın, suyun ihtiyacını duyduğum gibi duyuyorum bunun ihtiyacını. Lakin, yar şimdi nerelerde ne yapıyor aceba? Bunun merakındayım. Kendine tertemiz bir şekilde bakabiliyor mu? Pise pasağa bulaşmadan yaşamaya gayret ediyor mu? Canımı bağlayacağım yarin tertemiz olması niyazım. Ayakkabının kopmuş bağını da istiyorum, bunu da istiyorum Ondan (cc)

Yoksa diyorum ondan evvel, O (cc) na mı bağlamalıyız canı? Çünkü bağlayanlar hiç pişman gitmediler. Vesselam

Bağlamak isterim. Ama bu konu beni tamamen darmadağın eden bir konu. Aslında kendimi anlatmakta o kadar zorlanmayan bir insan olmama rağmen. Bu konuda ağzım bağlanır, dilim dolanmaz. Tarifi mümkün olmaz. Sanki kelimeler kifayetsiz kalır.

Ben böyle deyince belki çekindiğim, bu konuda korkularımın olduğu sanılır. Aslında hiç öyle değil..
Sadece bu konuda da Rabbime teslim oldum ondan istiyorum ve O ne istediğimi, gönlümü biliyor..

Sizinde her zaman eklediğiniz gibi.
Allah her şeyin hayırlı olanını nasip etsin..