Yaşamak istemiyorum yoruldum tükendim?

Hiçbir zaman normal insanlar gibi olamadım, hep depresif, sessiz, agirbaşlı, durgun, soğuk birisi oldum. Hiçbir zaman ozguvenim olmadı hep sosyo fobik yaşadım, yaşıyorum da... Gerçek mutluluğu hiç yaşayamadim.. Sınıfta sürekli efendiydm hocaların gözünde, çünkü heyecanımı kaybetmiş gibiyim merak duygum yoktu hiç kıpır kıpır olamdm diğerleri gibi. .. onlar gibi saçma şakalar yapamadm hep ağırdım ama bu yaşamak değil. .. En eğlenceli günlerde herkes gülüp eğlenirken benim içimde hep bir burukluk vardı hep uzaklara dalıp düşünürdüm hala da öyle. .. Hiçbir zaman anı yaşayamadim en mutlu animda bile içimde bir tedirginlik ve uzaklara dalıp düşünce var, bişeylern eksikliği var hep o boşluğu düşünüyorum ama ne olduğunu bulamıyorum bu yüzden yaşamı kaçırıyorum ama o boşluk o mutlu anımda ki düşünce, şu an bitsin de kurtulaym düşüncesi gitmeden de mutlu olamayacağım galiba. .. Galiba bn o boşluğu biliyorum adı "SEVGISIZLIK"ti bence. Köyde doğmuş ama 5 yaşında konuşmayı öğrenmiş okula gidene kadar insanlardan kaçmış bir çocuğun hikayesi bu. .. Şu an bunu yazarken ağlıyorum benim suçum değildi bu ilgisizlikten 5 yaşında konuşmayı öğrendim ve hayatım boyunca ezik ozguvensiz sevgisiz büyüdüm. Buna rağmen güçlü durdum derslerimi geçtim ama içimde hep bir ukte var daha iyi olabilirdim daha ozguvenli. .. Bu yüzden hep platonik sevdim acilamdm kimseye çünkü kim ne yapsın ki beni.. Bildigim sorulara parmak kaldiramadm derse geç kaldigim da derse giremedim tenefusu bekledim vs vs bir sürü şey yazamadiklarimi üç noktalarla anlatamam bile... Öyle güzel bir kişiliğim olduğunu düşünüyorum ki unuttum onu maalesef çünkü hep başkalarının ne dediğine baktm onay bekledim bn kendimi unuttum mutsuzum. İnanın anlatacaklarim o kadar çok ki öylesine acı ki kahroluyorum yaşanması gerekirken yaşayamadığm mutluluklar hep ukte kalacak içimde. Neden mi çünkü SEVGISIZLIK. .. Nerde yanlış yapıyorum ne benim suçum? Nasıl kurtulurum bu durumdan var mı ümit?