Hayatımdan o kadar yoruldum ki yaşamaya isteğim kalmadı napmalıyım?

O kadar saçma sapan zor bir hayatım var ki hayatım hep saçma sapan şeylerle geçti babamın ve annemin yüzünden hayatım mahvoldu. Yaşadığım her gün hayatımdan nefret ediyorum. Bu annemle babam olacak insanlar boşanmışlar ben 2 yaşındayken o yaştan beri aile nedir bilmedim. Düzensiz saçma sapan bir okul hayatım oldu bir orada bir burada okudum. Okuduğumdan okullarımdan hiçbişey anlamadım çocukken bunlar ayrıldı diye iki şehir arasında eşyalarla valizlerle mekik dokudum bir orada bir burada sürüne sürüne sabit bir düzenim huzurlu bir hayatım evim olmadı. Babam gitti evlendi 9 yaşındaydım. Üvey anne beni istemedi babamda yeni karısını alınca eski ilgiyi göstermez oldu. Lise hayatım düzensiz geçtiği için başarılı bir öğrenci olmama rağmen yaşadıklarım hayatım yüzünden başarısız bir eğitim hayatı yaşadım lise 3 e geçtim annem psikolojik hastalandı lise 3 de bu olanlar yüzünden bana çıkma teklifi eden çocukla sevgili olamadım. Ne çocukluk yaşadım ne gençlik ergenlik dönemi hep bunalım hep mutsuzluk annem beş yıl falan hastalanınca teyzemlerle yaşadı bende üniversite hayatını kaos karışıklık sıkıntı içinde zar zor okudum babamın yanında o yıllardanda tat alamadım. Hep yaşadıklarımın kederi anne eksikliği derken okul uzadı bozulan bir psikoloji annemin yanına kaçarak geldim hep babam annemden nefret ettiği için geldim huzur bulamadım teyzemlerde kaldım eniştemle onla bunla yaşadım eniştem beni istemedi filan sonra annemin kardeşleri akrabalarıda tuhaf tipler filan. Teyzemin belalısı filan derken üvey annemle sorunlar da yaşadım oda cabası. Şimdia annemle kaldık arada bir tartışma oluyor onuda sevemiyorum açıkçası soğuğum ona karşıda oda bana iyi bir annelik yapmadı. Herşeyden o kadar yoruldum yıprandım ki ben bu hayata çileye mi doğdum?