Ben bir ismail miyim?

Selamlar. 3 yıl gibi bir süredir düzenli konuştuğum karşı cins olmadı desem yeridir. Konuşmaya başlamadan önce zaten kendi içimde onu hayatımın hangi bölümüne alacağıma karar verir sonrasında ona göre bir sohbet çizerim. Ancak yalnızlığın vermiş olduğu yetkiyle son zamanlarda sadece hayatımın geri kalanını musmutlu geçirebileceğim, her koşulda güvenip özelimizi en haz verici biçimde yaşama iç güdüm ağır basıyor. Buna rağmen yeni arkadaş edinemiyorum. Sanki birşeyler olmaması için zorlanıyor gibi hissediyorum. Çok çirkin biri miyim diye düşünüyorum bazen, bu durum beni kendi kendime ruhsal bunalım ve boşluğa sürüklüyor. Bunun nedeni ve çözümü nedir?