Bu devirde birisine güvenmek zor iş. Yeni insan tanımak demek de o insana güvenip güvenemeyeceğini anlamaya çalışmak demek. Bu da haliyle yorucu olabiliyor. Yeni insanlar tanımak sizin için yorucu bir şey mi?
Bu konuda nedense altıncı hislerim beni hiç yanıltmadı. Yeni insanlar tanımayı severim ama kararınca. Çok sosyal çevresi olan biri değilim zaten.
Ama birçok kişi tanımaya çalışmak elbette yorucu olur. Hangi birinin ne sevdiğini, nelerden hoşlandığını tutacaksın kafanda. Toz olur gider. Uzun süreli bellekte kalmaz.
Güven aşamasına gelirsek de yine diyorum, hislere güvenmek lazım. Kalbe sormak lazım. Bir kere pusulasını şaşırdığını görmedim. Bu yüzden, tedbirli olmakta elbet fayda var ama güvensiz de olmamak lazım.
Bu altıncı his konusunda ben de aynıyım. Bir insanla birkaç saat havadan sudan sohbet etmek, onun hakkında bir fikir sahibi olmamı sağlıyor. O sohbet esnasında kötü enerji aldığım hiçbir insan yanıltmadı beni.
Kişilik & Karakter konusunda 11,8b cevap paylaştı.
Çok zor geliyor bana artık. Çünkü insanın artık birini tanımaya ne gücü kalıyor ne istediği. Bazı insanlar giderken her şeyi birden alıp gidiyorlar. Güvenini, inancını, sabrını. Bu yüzden yeni insan tanıma istediği kalmıyor insanda. Ama bazen öyle biri çıkıyor ki enerji tuttuğu zaman farkında olmadan o insanı hayatına almış oluyorsun.
Evet gelebiliyor ama yeni insanlar tanımayı da seviyorum, farklı kişilikler, farklı tecrübeler iyi geliyor, farkındalığın artıyor, hele hele o kişilerle anlaştığım zaman beni mutlu ediyor. Bazen de hiç tanımak istemeyebiliyorum tabi ki.
Kesinlikle. Az insan, çok huzur diye boşuna söylememişler. Yeni birilerini tanımak beni çok yoruyor, oyalıyor. Bazı insanlar pişmanlıktır. Tanıdığım insanlar da bu pişmanlık kategorisine girerse daha da can sıkıcı olur benim için.
Evet yeni insanlarla tanışmak gerçekten yorucu, diğer yandan güzel. Ben seviyorum, insanların hayatıyla, kendisiyle alakalı şeyleri dinleyip, onları tanımayı.
Bana göre de oldukça yorucu bir süreç. Yeni bir insan tanı, kendini ona yeniden açıklama ve her şeye en baştan başla. Tabi bu her insan için geçerli bir durum değil. Bazı insanlar var ki bu kadar uğraştırıcı olmuyorlar insanın hayatında. Bu yüzden de daha hızlı bir şekilde ilerleyebiliyor tanışmalar ve dostluklar.
Aksine ben yeni insanlar tanımayı, onlardan yeni şeyler öğrenmeyi severim. Herkesi hayatıma almam o ayrı bir konu. Tanımak başka, hayatına dahil etmek başka.
Işimin bir parçası o yüzden zorlanmıyorum artık, başkalarinin 1 senede göremediklerini daha kısa sürede keşfedebiliyorsunuz. Bu açıdan ben keyif alıyorum.
Yeni insanlar tanımayı seviyorum ama zor güvenen biriyim. "Herkes her şeyi yapabilir, %100 kimseye güvenme" düşüncesi kafamın bir köşesinde her zaman durur. Lâkin insanlarla konuşmayı, bir şeyler paylaşmayı da severim.
çok yorucu bence.. gerek duymuyorum. çok sınırlı bir arkadaş çevrem var. yetiyor bana. ender görüşüyorum. zaman ve emek vermek çok yorucu geliyor. genelde ailemle vakit geçiriyorum. ailemi seviyorum
Belli bir zamandan sonra genel olarak yorucu olduğunu düşünüyorum. Ama hani bazen bir his vardır, onca insan arasından yine de "denemek istiyorum" iç sesini ortaya çıkaran bazı insanlardan gelen his. O his gelince bir denemek lazım bence.
Bir insanı iyice tanımak benim için uzun süreç alıyor. Ne kadar uzun desem de yeri geldiğinde tanıyamamış oluyoruz tabi. Yani uzun zorlu süreçte benim için yorucu ama bu yorulmak anlamında değil. O yüzden fazla çevre edinmeyi sevmiyorum.
Yeni insanlar tanımak bana yorucu ve gereksiz geliyor. Dürüst olayım, kimseyi gerçekten tanımaya çalışmıyorum da. Kişi ben uçuyorum dese uçtuğunu varsayarak ona uygun davranıyorum. Sorgulamak yok. Ne diyorsa o.
Kaygılandırıcı bir durum daha ziyade. Konfor alanımdan çıkmakta zorlanıyorum yani bi hareketimle ne demek istediğimi anlayan insanlar varken, karşı taraf söylediğime alınır mı diye düşünmek geriyor
Geldiği olmuştu, özellikle de huyunu suyunu ezberlediğim insanlar bir şekilde hayatımdan çıkınca. Şu an öyle gelmiyor, aksine hoşuma gidiyor yeni insanlar tanımak, onları keşfetmek...