Yaşamak İstemiyorum. Yarınlarım Kalmadı. Ne Yapmalıyım?

Liseden mezun olduktan sonra bir süre ne olabileceğimin, ne yapabileceğimin karmaşasını yaşadım. Nihayetinde kendime koyduğum, istediğimi sandığım hedefler için planlar yapıp çalışmaya başladım. Her türlü derste de iyi olan, çabuk öğrenen bir öğrenciydim. Fakat neden bilmem hem ailem, hem öğretmenim tarafından hedeflerim küçümsendi; yaptığım planları, çalışma şeklimi, kalemi tutuşumu, gözümün üstünde kaşımın olmasını yargıladılar. En nihayetinde bana da uğruna yaşadığım her şey komik ve absürt görünmeye başladı. Ne istediğimi bilmediğime karar verdim ve üniversiteye gitmeyi erteledim. Ailem nedense, sanki bunu yapmamı beklemiyorlarmış, onca psikolojik şiddetten sonra başarılı olabileceğimi sanıyorlarmış gibi bir hezeyana uğradılar. şu an beni öğrenim hayatıma bir an önce devam ettirmek için uğraşıyorlar fakat ben pek oralı değilim. İçimden gelmiyor artık.

Ardından hayatımı yapabildiğim ölçüde güzelleştirmek istedim. Evimiz çok dağınık ve açıkcası pisti. Ağır Yaşamlar programını en az bir kere izlemişsinizdir. Hani orada insanlar müthiş bir dağınıklık içinde yaşarlar ve kimse bundan rahatsız olmaz. İşte ben olmaya başladım ve değiştirdim. Fakat bu değişim de ailem tarafından bir hakaret olarak algılandı ve en nihayetinde düzenlediğim bir çekmece için dahi düşmana söylenmeyecek laflar işittim. Bir şeyleri toparlama çabalarımın ikinci hayal kırıklığı oldu yani. . d

Sonuç olarak şimdi 21 yaşında, yapayalnız dahası hayata devam etmek için isteksiz ve umutsuzum. Artık beni hiçbir şey mutlu edemez gibi geliyor. Ailem tek sorunumun hala üniversiteye başlamamak olduğunu sanıyor fakat inanın artık gözümde değil. Sabahları kalkınca yüzümü yıkamak bile içimden gelmiyor.

Böyle hissedenleriniz oldu mu? Sağlıklı kişiler olduğunuzu varsayarsak böyle hisseden birine ne yapmasını tavsiye edersiniz?