Gün boyunca kafama takmamaya çalışıp o sıkıntıyla uğraşma işini geceye erteliyorum. Gece eve gelip kendimle baş başa kaldığımda adını koymaya çalışıyorum. Tüm hislerimizin bize anlatmaya çalıştığı bir şeyler vardır. Bu mesajı almaya çalışıyorum. Genelde yazarak düşünüyorum. Sonra da kağıt üstünde bir çözüm bulmaya çalışıyorum sorunlara.
Açıkçası öyle bir şey olduğunda "hayırlara vesile olur inşallah" Diyorum önce. Geçmediği takdirde inşirah okuyorum.
Bunların dışında temiz bir hava almak iyi geliyor. Ailemle konuşuyorum. Annemle veya babamla. Sevdiğim şeylerle baş başa oluyorum. Fakat hiçbir zaman o düşünceye boyun eğmiyorum. Yoksa kara delik gibi çekip alır içine...
Genelde geleceğimle ilgili düşünceler geliyor hemen ya da geçmişteki kötü yaşananlar. Bunlarla daha da kendimi kötü ediyorum, sonra dua edebiliyorum kendimi rahat iyi hissetmek için, eğlenceli müzikler açıyorum, eğlenebileceğim videolar izliyorum ki moodum yerine gelsin ya da arkadaşlarımla konuşurum. Bu şekilde.
Bildiğim bir huzursuzluksa çözmeye çalışırım ama bilmediğim bir huzursuzluk ise genelde duaya başvuruyorum ve etkisini görürüm çünkü bazen şeytan vesvese verir insanlar işkillensin diye ve rahat edemesin
Mutlaka altındaki sebebi bilirim. Huzursuzluğuma neden olan şeyi hayatımdan çıkarırım. Ne olduğunun kim olduğunun bir önemi yok. Benden önemli hiçbir şey yok.
Yakınlarımın iyi oldugundan emin olmak için önce onları ararım. Sonra kafamı dağıtacak birseyler yaparım. Yine geçmemişse reset moduna geçiş yani uyku..
Bol bol dua okurum. Müzik dinleyerek sıkıntı geçeceğine inanan kendini kandırır çünkü müzik geçici kandırmacadır müzik bitince yine huzursuzluk peşini bırakmaz 😊
Bazen durduk yere sebebi olmadıgi halde içi sıkılıyor insanin bunada kabz hali diyolar insanin gögsü daralır gibi bir his oluyor tesbih falan cekiyorum zaten bir süre sonra kendiliginden gecip gidiyor