Kendimin her konudan oldukça farkındayım. Yapabileceklerimi ve yapamayacaklarımı çok net olarak biliyorum. Kendime güveniyorum birçok konuda. Bu yüzden birçok insan egolu muamelesi yapıyor bana. Fakat bana göre en değerli şeylerden birisi de kişinin kendisini bilmesidir diye düşünüyorum.
Kendini iyi bilen insan karşıyı da az çok bilir, egolu diyen insanların hala kendinin farkında olmadığı hatta eksik hissetiklerinden dolayı tanımadan önyargılı davrandıklarını düşünüyorum.
Oldukça farkındayım.. Kendi sınırlarımı biliyorum. Nelerin beni etkileyeceğini, nelerin etkisi altında kalmayacağını biliyorum. Kısacası duygusal olarak kendi iç dünyasına sıkışmama durumudur.. nevrotik ihtiyaclar, baskılar ve çatışmalar kendi önyargı yahut beklentilerimizi başka insanlara ve çevremizdeki dünyaya "transfer" etmeye sevk eder. Dolayısıyla, yanlışa doğru dememize neden olan şey tam da özfarkındalık eksikliğidir. Kişinin özfarkındalık yetisi ne kadar eksikse, endişe ve nedensiz öfke ve kırgınlığa da o denli hedef haline gelir: ve öfke bizi gerçekliği hissetmeye dair sezgisel becerilerimizi kullanmaktan bazen alıkoysa da endişe bunu her daim yapar..
14 yaşımdan beri kendimin farkımdayım sonsuz şükürler olsun amin.. Eskiden insanların söyledikleri ile kalplerinde geçenin bir olduğunu sanıyordum. Bu sebeple çok sukutu hayal yaşadım. Kendimi farkettikten sonra ise kimseye güvenim kalmadı. Bu da ayrı bir sukutu hayal nedeni. Kimseye uzun süreli güvenemiyorum. Fakat çok faydasını gördüm 😅😅
Yaklaşık iki yıldır Kendimin farkına vardım herkesten her şeyden önce kendime değer vermeyi öğrendim Özgüvenimin yeterli derecede olduğunu düşünüyorum daha da iyi olması için çaba gösteriyorum kişiliğim adaletim merhametim için de uğraşıyorum korumaya çalışıyorum kendimi insanlardan kötü fikirlerden Hayatın acımasızlığından korumak içinde uğraşıyorum yani ben ben olmayı öğrendim ❥
Bir kaç zaman önce iki yıl boyunca kendimi ne kadar baskıladigimi ne kadar başka biri gibi davrandığımi fark ettim.. önce başıma gelmeyen kalmadı sonra her şey üst üste geldi bunlara karşı önce büyük bir öfke yalnızlık ve buhran dönemi ve acı içinde kaldım ama en sonunda anladım ki sebebi yine bendim. Kendi özüme geri döndüm ve kendimi zincirlerimden azad ettim. şu an kendimin son derece farkındayım