Tek kelime ile siz kimsiniz?

Ben bir HİÇİM.
Kalabalıkta geçerken çarptığım omuzlar, bunu hissetmiyor bile.
Yoldan geçerken göz göze geldiğimi sandığım insanlar, aslında bana bakmıyor bile.
Sevmeye çalıştığım kediler benden kaçıyor.
Oynamaya çalıştığım çocuklar bana nefret dolu gözlerle bakıyor.
Tanışmaya çalıştığım insanlar bana soğuk ve isteksiz davranıyor.
Sonra sorguluyorum, acaba diyorum. Hata ben miyim? Kendimi "hiç" olmaya o kadar mı adadım? İnsanlara, eşyalara ve hayvanlara bu kadar mı çok ihtiyacım var? Bütünümden kopmuş bir yarım mı var? O yarımı nerede nasıl bulabilirim? Bunun cevabı zor. Çünkü fark ediyorum ki yarım olan beni, bir hayvanda da bulabilirim, bir mezar taşında da, bir çiçekte de, bir insanda da. Arayış içine girersem, kaybederim. Bazen aramayı bırakıp, bazı şeylerin karşımıza çıkmasını beklemeliyiz. Bazen bir saat, bazen bir ömür. Beklemeyi bile unutunca fark ediyorum ki, bütün hissediyorum. Eksik olan parçam oturmuş içime. Ama hâlâ yalnızım. O zaman anlıyorum ki, kendimi kaybetmişim. Asıl yarım yine benmişim. Kendimi bulunca, kimseye ihtiyacım kalmayacakmış. Ve kalmadı da. Böyle hissedince, çevremde ki insanların, hayvanların bana yakınlaştığını fark ediyorum. Anlıyorum ki hiç değilmişim. Eksikmişim. Ve kendimi tamamlayınca, kimseye ihtiyacım kalmayınca insanları kendime çekiyormuşum...

183 kelime ile kim olduğumu açıkladım. 🙂