İnsanlı ortamlara gelemiyorum. Hayata nasıl ayak uyduracağım bu halde?

Ne yapacağımı bilmiyorum. Üniversiteye geçeceğim ama hiç hazır hissetmiyorum. O kadar pasif bir insanım ki.. Her konuda. Düşünüyorum da girişken bir çok insan bile işsiz kalabiliyorken bu eksikliklerle nasıl bir mucize olacak da kendi hayatımı kendim kurabileceğim, her ihtiyacımı kendim üsteleneceğim… Böyle demek istemiyorum ama hepsi hayal. Benim için tüm bunların hayalden öte olmadığına kendimi inandırmak gerçekten çok zor. Kendi ayaklarımın üzerinde duracak ne bir alt yapı var ne bir aktiflik var ne de özgüven.. Cesaretim var ama bir yandan korkuyorum da. Korkuyorum çünkü kendimi o kadar belli ediyorum ki.. Savunmasız olarak. Duruşum, bakışım, yürüyüşüm bile beni ele veriyor ne kadar şaşkın ve saf olduğumun. Böyle birine kim güvenir de işini, görevlerini emanet eder. Ya da böyle biri kendi ayaklarının üzerinde nasıl durabilir ki ortalık kötü zihinlerle dolu sapkın insanlarla doluyken. Daha kendimi savunamıyorum bile, kendi hakkımın arkasında duracak 2 kelimeden acizim. Yaptığım tek şey susmak.

Ve gel gör ki şuanda hiç susmamam gereken ve kendi ayaklarımın üzerinde durmak zorunda olduğum bir dönem fakat ben hala kendime olan güvensizliğime yakınıyorum. Ne olacak bu halim? Sizce böyle biri kendi ayaklarının üzerinde durabilir mi? Bir anda 5 6 seviye atlamak mümkün mü?