O kadar çok var ki ama işte hayat devam ediyor. O kişilerden bir karşılık alamadık diye her şeyi durduramayız. Büyük ihtimalle bizim de karşılığını veremediğimiz bir duygu olmuştur. Bir nevi karma gibi ödeşiyoruz sanki. Yani böyle şeylere takılmayıp devam etmek lazım.
Bugüne kadar; hiç kimseye verdigim değeri de, verdiğim anlayışın da verdiğim affetmenin de karşılığını alamadım. Bende onlar gibi olmaya karar verdim, işime nasıl gelirse öyle olacağım. Beb yapsam affetmezler, ama onlar çok yaptı hep affederim hala da öyle ama dediğim gibi bende onlar gibi olacağım. Ne kendimi üzerim ne de canımı sıkarım bu hayatımda karma gibi bisey olarak kaldı ama bu düzeni bozmam lazım
Onun için bir şeyler yaptığımda bir teşekkürü, hata yaptığında kabullenmeyip bir özrü fazla gören bir annem var. Eskiden, bundan 5-6 ay öncesine kadar, çok dokunuyordu bu durum. Üzülüyordum, ne yaptım da bana karşılık vermiyor diye düşünüyordum hep. Ama bir süredir pek umrumda değil. Değişmeyeceğini biliyorum, umursayarak yalnızca kendimi üzüyorum.
"Karşılıklı olma" beklentisini minimuma indirgediğimiz de büyük bir temizlik yapıyoruz aslında deneyelim ciddi faydalıdır. Ben kendimce yapacağımı yaptıysam gerisi çok mühim değil takılmıyorum ve yoluma devam ediyorum.
Tüm bu gereksiz bağları keserek kendimizi şifalandırıyoruz. Bu kişinin hayatımızdaki sıfatı her ne ise beklentileri kesip kendi kendimizin koruyucusu oluyoruz.
Kimseden hiç bir duygunun karşılığını beklemeyince, insan da kırılmıyor hayal kırıklığı yaşamıyor.. İnsan beklentisi kadar mutludur.. Sıfır beklenti sonsuz mutluluk..