Ne zaman ailemin yanına gelsem geri gidesim gelmiyor. Çocukluğumun geçtiği şu Karadeniz toprağında anılarımı görüyorum yine. Defalarca düştüğüm kırmızı erik ağacı, tek başıma mecburen oynadığım nik topları ve her yeri kirlettiğim için ablamlardan yediğim dayaklar. :d Bazen daha fazla para kazanmak için İstanbul'a taşınmayı düşünsemde aslında olmak istediğim yer burası. Sadece kuş sesleri ve yeşil bebekler. Fincan kahvem hatrına saydım.. 🦁
Gerçekten şu fotoyu görünce bir an böyle bir gözlerinde olduğunu hissettim. Ben köyde doğmadım ve orada büyümedim sadece senede bir kere giderim. Fakat gittiğim zaman her dönüşümde hem kalbimde hem gönlümde bir acı hissederim. Elimde olsa hep orada yaşamak isterdim
Böyle bir yere ait olmama hissini yaşamak mümkün değil gerçekten. Yaşamadığım halde ait olmak istediğim yerler yeşil yeşil her taraf.
Yaşadığım yerde böyle manzaralar, huzur bulmak zor. Burada yaşamayı da istemiyorum açıkçası. İstediğim değişimi yaşıyorum içimde. Dışa vurulmasınıda göreceğim.
Aynı küçüklüğümden beri ailemden uzakta yaşadım ve şehir şehir dolaştım pişman değilim daha göreceğim çok yer var bu süreçte pek çok güzel insanla tanıştım çok şey öğrendim öğrenmeye devam ediyorum
Değil ama mecburum 😂 deniz kıyısında olan bir ilde yaşamak isterdim. Bunaldım artık gri bina görmekten, yeşil bir yerde yaşamak daha güzel. Sessiz sakin kafa dinlemelik bir yer fena olmazdı.
Yaaaaa içim açıldı sabah sabaahhh ne kadar güzell. Karadeniz’in yeşilliği de ayrı bir güzel ayrı biz huzuurr. maşaAllah çocukluğunuz da pek muzur geçmiş :D ben doğdum doğalı istanbuldayım bu kalabalıktan sıkılmadım değil de yinede değişemem sanırım başka yere