İletişim kurmaktan kaçtığınız ve konuşmak istemediğiniz birine bunu nasıl hissettirirsiniz?

Ruh halimden dolayı yalnız kalıp düşünmek istediğim bir zamanda sohbet etmek isteyen birisi ise;
Gerçekten sevdiğim biri beni yeterince tanıyordur. O anlık canım sıkkınsa konuşmak istemiyorsam genellikle beden dilimden, ruh halimden anlıyorlar. Ekstradan bir şeyler yapmama gerek kalmıyor. (zaten ayda yılda bir bu şekilde hissediyorum)

Hiçbir zaman iletişim kurmak istemediğim birisi;

Hal ve harekleri bana itici gelen birisi ise zaten yakın zamanda tanışmışızdır. Böyle bir durumda aniden iletişimi kesiyorum. Sanki hiç tanışmamışız gibi. (hiç de gocunmam öyle de yüzsüzümdür xd)

İyi bir insan olduğunu sezimlediğim halde samimiyet kurmak istemediğim birisi ise (karaketerlerin, yaşam tarzlarının & uyuşmayacağını izlenimine kapıldıysam). Karşıdaki insan kırılmasın diye (kendimden biliyorum ben bazen böyle bir durumla karşılaşınca kırlıyorum) kendimi olduğumdan daha kötü, yeteneksiz, işe yaramaz, cahil gösteriyorum. Kısa süre sonra soğuyor ve kendileri uzaklaşıyorlar.
Sanki böylesi daha iyi gibi ama, bilemiyorum.