Mutsuzluklar sıradanlaştı mı senin için artık?

Buna alışalı çok oldu, onunla samimiyiz. Yeni olan durum var ve bunun kısa bir süre önce farkına vardım. Ne kadardır benimle kestiremiyorum lakin kendimde baş gösteren olay şu ki; extra gelişen olumsuzluklara karşı şaşırma yetimin olmadığı hatta aksine çok olumlu karşılama durumu var olmuş. ‘Öyle mi? Hıı, o da olur. Okey.’ Gibi karşılıyorum. ‘Tepkisizleşmek’ Bünyem hasta olmuş resmen ama zihnim sorun yok diyip doğrudan önemsiz buluyor. Insan’a ihtiyacım var elbette ama daha çok amaaan olmasada olur kısmı ağır basıyor. İlişkiler duygusal yönden değil ticaret mantığına bürünmüş. Arz talep.

Ben mutsuz olmam ki, aslında mutsuz olmayı insan kendi eliyle yapıyor insanlar, çok canım sıkıldığında kafam attığında giderim bir abdest alırım geçmişte kılmadığım kaza namazlarını kılar bir dua eder uyurum hiçbir şeyim kalmaz.

Sanki insanlar bu dünyada ölümsüz yaşıyorlarmış gibi hiç ölmeyecek silermiş gibi olmadık şeyleri problem ediyorlar öleceksin kardeşim ya bu dünya sana kalmayacak bana da kalmayacak neyin telaşı var