Anneme karşı hem nefret hemde vicdan azabı duyuyorum ne yapmalıyım?

Ya herkesin ebeveynleri aynı olamıyor maalesef sen bu konuda şanslısın ama ben değilim ne yazık ki annem ilaç kullanmasına rağmen bu kafa yapısından vazgeçmiyor hatta babamla ben hep alttan almaya çalışıyoruz ama artık o da benim gibi bıktı annem sürekli hiçbir şey yokken babama bile boşanalım diye bağırıyor. Ki o travmaları ben ömür boyu yaşayacam gibi okulda başarısız olmayı dersleri anlamamayı geçtim şu an bu yorumu yazarken bile zorluk çekiyorum beynim cümle kuramıyor kelime toparlayamıyor kendimi ya saçma bir şekilde anlamsız kelimelerle ifade ediyorum ya da 2 kelimelik cümleyi dönüyorum dolaşıyorum 20 kelime yapıyorum saçmalıyorum yani ve anlamsız cümleler kuruyorum hadi bunuda geçtim yürürken bile dengemi kaybetmeye afallamaya başladım vücudumda sürekli olan titremeler oluyor kafa el vs geçmiyor biri bişey dese bile aklıma girmiyor ya da geç giriyor bu yaşadığım problemler yüzünden annemden nefret ediyorum hepsi onun suçu ama bir yandan da vicdan azabı çekiyorum o aklıma gelince çünkü herkesi kendisinden uzaklaştırdı kimseyle geçinemiyor o yüzdende aklıma gelince onun için üzülüyorum ve yataktan çıkacak kadar bile halim yok enerjim yok şu an üniversite sayesinde annemden uzağım ve zamana bırakıyorum belki bu süre içinde kendimi toplarım diye uzun yazdığım için üzgünüm kendimi ifade edemiyorum

Ya benim annem senin annen gibi duyarlı biri değil bugün özür dilese sırf bir dahakine daha sağlam tekme atmak içindir öyle yani bugün pişmansa bile yarın yine eski haline geri döner. Ve ben yaşadığım her dakika her saniye bana yaptıklarını unutamıyorum. Özgüvensizim beynim hiçbişeye basmıyor hadi sınav da başarısız olmayı geçtim dersleri bile anlamamayı geçtim şu an bu paragrafı yazarken bile nasıl cevap versem nasıl cümle kursam diye düşünüyorum çünkü gerçekten beynim kelime üretmiyor cümle toparlayamıyor zorlanıyorum ki sadece bu da değil yürürken zorlanmalar dengesizlikler vücutta sürekli titremeler geçmeyen kafa el titremesi falan beni bu yaşta böyle problemleri yaşamama mecbur bıraktığı için ondan nefret ediyorum aynı şekilde birde kendisini herkesten uzaklaştırdığı için yalnız kaldığı için kimseyle anlaşamadığı içinde vicdan azabı çekiyorum belki haketti böyle yalnız kalmayı falan ama düşününce içimde yanıyor

Aslında zaten görüyor tedavi ama hiç fayda etmiyor

Bu yaşta ilaç tedavisi görmek istemiyorum

Tamam arkadaşlar boşuna kavga etmeyin

Aynı durum. Benim ki daha da berbat onun yüzünden hayatım boyunca değil mental sorunlar, fiziksel sorunlarda yaşıyorum yürürken takılmalar oluyor vücudumda geçmeyen kafa ve el titremesi oluyor unutkanlıklar ve anlama zorlukları oluyor ve tüm bunlar sadece onun hatası yüzünden

aynen yakında nörolojiye görünmeyi düşünüyorum

Aynen hem vicdan azabı hemde nefret duyuyorum çünkü onun yüzünden hayatım boyunca üstümde bıraktığı mental ve fiziksel problemi yaşamak zorundayım